ZMARŁ AKTOR EDWARD LINDE-LUBASZENKO.

OJCIEC OLAFA LUBASZENKI I GWIAZDA JEGO FILMÓW.

Marcin Klimczuk

Dziś wieczorem dotarła do nas kolejna smutna wiadomość, tym razem ze świata kina polskiego. W wieku 86 lat odszedł od nas Edward Linde-Lubaszenko. Słynny aktor występował m.in. u Władysława Pasikowskiego: "Kroll" (w którym debiutował jego syn, Olaf), "Operacja Samum", wszystkie trzy części "Psów" (jako kapitan Stopczyk). Zagrał również w filmach swojego syna: "Sztos", "Chłopaki nie płaczą", "Poranek kojota", "E=mc²").

Niżej zamieszczam link z informacją o śmierci Edwarda Linde-Lubaszenki:

https://www.filmweb.pl/news/Nie+%C5%BCyje+Edward+Linde-Lubaszenko.+Legendarny+aktor+mia%C5%82+86+lat-165087

Cykl na blogu „CultureZone”: „BOHATEROWIE POPKULTURY”

Cześć wszystkim. Zapraszam na drugi tegoroczny odcinek niedzielnego cyklu, w którym przybliżam sylwetki najbardziej znanych postaci wywodzących się z literatury, filmów, seriali i gier. Dziś, w ramach „tygodnia z siostrami Bronte”, tym razem przedstawię jedną z ikonicznych przezeń powołanych bohaterek. I nie, nie chodzi mi o Catherine Earnshaw, lecz o tytułową bohaterkę „Dziwnych losów Jane Eyre”. Zaczynamy.

twórca: Charlotte Bronte

odtwórczynie: Irma Taylor [„Jane Eyre”, 1910; reż. Theodor Marston (chociaż podaje się

                        też Barry`ego O`Neila i Lloyda B. Carletona]

                        Alice Brady [„Kobieta i żona”, 1918; reż. Edward Jose]

                        Virginia Bruce [„Jane Eyre”, 1934; reż. Christy Cabanne]

                        Daphne Slater [„Jane Eyre”, 1956; serial BBC]

                        Ann Bell [„Jane Eyre”, 1963; serial BBC]

                       Susannah York [„Jane Eyre”, 1970; reż. Delbert Mann; także jako serial]

                       Marta Vančurova [„Jana Eyrová”, 1972; serial czechosłowacki]

                       Mariana Cisneros [„Ardiente secreto”, 1978; meksykańska telenowela]

                       Zelah Clarke [„Jane Eyre”, 1983; serial BBC]

                       Charlotte Gainsbourg [„Jane Eyre”, 1996; reż. Franco Zeffirelli]

                      Samantha Morton [„Jane Eyre”, 1997; reż. Robert Young, film telewizyjny]

                      Ruth Wilson [„Jane Eyre”, 2006; serial BBC]

                      Mia Wasikowska [„Jane Eyre”, 2011; reż. Cary Fukunaga]

GENEZA POSTACI. HISTORIA POWSTANIA.

Istnieje teoria według której Charlotte Brontë stworzyła Jane Eyre jako sposób na pogodzenie się z elementami własnego życia”. Według wszystkich relacji, „życie domowe Brontë było trudne”. Oczywiste jest, że znaczna część biedy i niesprawiedliwości społecznej (szczególnie wobec kobiet), które są powszechne w powieści, była również częścią życia Charlotte Brontë. Mówi się, że szkoła Jane, Lowood, jest oparta na Szkole Córek Duchownych w Cowan Bridge, gdzie zmarły dwie siostry Brontë: Maria i Elizabeth. Brontë oświadczyła: „Pokażę ci bohaterkę tak prostą i małą jak ja” w odniesieniu do stworzenia Jane Eyre.

Wpływ na powstanie postaci Jane Eyre i poświęconej jej powieści, miała także ówczesna sytuacja kobiet. Powieść powstała w epoce wiktoriańskiej i motywy wywodzące się z tamtego okresu są obecne w całej powieści, w tym idea anioła w domu, standard idealnej kobiety i różne miejsca, w których toczy się historia. Złożona rola kobiety w społeczeństwie wiktoriańskim jest podkreślona przez eksplorację przez Brontë odpowiednich konwencji relacji płciowych w połączeniu z klasą ekonomiczną, małżeństwem i statusem społecznym. Ten obraz wiktoriańskiej Anglii jest podważany przez przedstawienie przez Bronte związku Eyre z Rochesterem, jako związku, który nie jest motywowany skalkulowanym zobowiązaniem do osiągnięcia pożądanego statusu społecznego, ale raczej autonomicznym wyborem kobiety, by wyjść za mąż z miłości.

CHARAKTERYSTYKA

Jane Eyre jest opisywana jako pospolita, o elfim wyglądzie. Jane mówi o sobie, że jest „biedna, nieznana, nijaka i mała”. Pan Rochester kiedyś pochwalił „piwne oczy i piwne włosy”. Jane, ale ona informuje czytelnika, że pan Rochester się mylił, ponieważ jej oczy nie są piwne, a wręcz przeciwnie – zielone.

Po premierze książki pojawiły się teorie, według których „Jane Eyre” jako odbicie tego, jak Charlotte Brontë postrzega siebie: jako osobę pozbawioną blasku i niezrozumianą. Inni krytycy się z tym nie zgadzają i uważają, że autorka całkowicie odcina się od książki, tworząc fikcyjną autobiografię. Wyjaśniają, że właśnie z tego powodu Charlotte Brontë postanowiła nadać książce tytuł „Jane Eyre: An Autobiography”.

W JAKICH PRODUKCJACH SIĘ POJAWIA?

Nie sposób zliczyć, ile powstało adaptacji powieści Charlotte Brontë (w samym okresie kina niemego powstało aż siedem adaptacji książki). Sprawę utrudniają powstałe w okresie kina dźwiękowego adaptacje serialowe i wariacje na temat powieści zrealizowane poza Wielką Brytanią). Z tego powodu wymienię tu tylko te najważniejsze.

Spośród siedmiu niemych adaptacji, na szczególną uwagę zasługują dwa filmy. W pierwszej adaptacji z 1910 roku w tytułowej roli wystąpiła Irma Taylor. Choć nieznane są personalia scenarzysty, za reżysera uważa się Theodora Marstona, choć niektórzy twierdzą, że faktycznymi reżyserami był albo Barry O`Neil, albo Lloyd B. Carleton. Powstały osiem lat potem film „Kobieta i żona” w reżyserii Edwarda Jose uchodzi za pierwszą wariację na temat powieści Charlotte Brontë.

Pierwsza dźwiękowa adaptacja powieści Charlotte Brontë powstała dopiero w 1934 roku. Film „Jane Eyre” nakręciła Christy Cabanne, a w tytułowej roli wystąpiła Virginia Bruce. Blisko dwie dekady później powstała pierwsza serialowa adaptacja powieści Charlotte Brontë z Daphne Slater w głównej roli. Zarówno ta, jak i kolejne (np. wersja z 1963 roku, z Ann Bell) serialowe adaptacje to produkcje telewizji BBC.

Ciekawie za to wypada dekada lat 70. Pomijając kolejną brytyjską adaptację serialową – tym razem z 1970 roku i z Susannah York w tytułowej roli (zrealizowanej także jako film telewizyjny) – kolejne adaptacje były bardziej wariacjami realizowanymi poza granicami Wielkiej Brytanii. W 1972 roku powstała adaptacja czechosłowacka (pt. „Jana Eyrová”) z Martą Vančurovą w tytułowej roli. Jeszcze ciekawsza była wersja powstała zaledwie sześć lat potem: jako meksykańska telenowela pt. „Ardiente secreto” z Marianą Cisneros w głównej roli. W 1983 roku, z kolei, powstała kolejna serialowa adaptacja z prawdziwego zdarzenia, tym razem z Zelah Clarke w głównej roli.

Na przełomie lat 90 i 2000 powstały kolejne klasyczne adaptacje. W 1996 r. po książkę Charlotte Brontë sięgnął mistrz włoskiego kina, Franco Zeffirelli święcący triumfy jako adaptator dramatów Szekspira („Romeo i Julia”, „Hamlet”), a w swojej adaptacji do roli głównej wybrał Charlotte Gainsbourgh. Zaledwie rok potem powstała kolejna adaptacja, tym razem zrealizowana jako film telewizyjny i z Samanthą Morton w tytułowej roli. W 2006 roku powstała kolejna serialowa adaptacja, tym razem z Ruth Wilson w głównej roli, a w 2011 roku: film Cary`ego Fukunagi z Mią Wasikowską w roli Jane Eyre.

 

ODSZEDŁ BRAD ARNOLD,

WOKALISTA ZESPOŁU 3 DOORS DOWN

Marcin Klimczuk.

Wczoraj wieczorem czasu polskiego dotarła do nas smutna wiadomość ze świata muzyki. W wieku 47 lat zmarł piosenkarz Brad Arnold. W 1996 roku współzałożył zespół 3 Doors Down, którego frontmenem był od samego początku działalności. Wraz z grupą wylansował takie hity jak "When I`m Gone" czy "Here Without You" (oba utwory pochodzą z płyty "Away from the Sun" z 2002 roku). W zeszłym roku Arnold ujawnił, że zmaga się z jasnokomórkowym rakiem nerki. 

Niżej zamieszczam link z informacją o śmierci Brada Arnolda:

https://www.rmf24.pl/kultura/news-pomogl-zdefiniowac-rocka-na-nowo-nie-zyje-wokalista-grupy-3-,nId,8064746

Cykl na blogu „CultureZone”: „NUTKA NOSTALGII”

Cześć wszystkim. W dzisiejszym odcinku sobotniego cyklu, nieco cynicznie, wejdziemy w walentynkowy nastrój, jednocześnie będąc jeszcze pod wpływem lektury „Wichrowych Wzgórz” opowiadających o toksycznej relacji damsko-męskiej. Zapraszam na wycieczkę do 2008 roku, gdy premierę miał utwór zespołu Simple Plan pt. „YOU LOVE IS LIE”. Zaczynamy.

HISTORIA UTWORU

Piosenka „You Love is a Lie” pochodzi z drugiego albumu zespołu zatytułowanego po prostu „Simple Plan”. Tak jak w przypadku pozostałych utworów, także ta kompozycja miała być utrzymana w klimacie alternatywnego rocka, pop punku i pop rocka. Mimo tych inspiracji, członkowie zespołu włączyli również do swojej twórczości użycie pętli, zaprogramowanych beatów i pianin. Za dodatkowe udźwiękowienie piosenki odpowiadał dawny członek Limp Bizkit, DJ Lethal, a za słowa odnoszące się do nieudanego związku perkusisty zespołu, Chucka Comeau, odpowiadał wokalista, Pierre Bouvier.

Warto w tym miejscu dodać, że w piosence można doszukać się inspiracji innymi utworami powstałymi niedługo przed utworem Simple Plan. Pierwszą piosenką było „Boulevard of Broken Heart” punkowego zespołu Green Day (z podejrzanie zbliżoną tematyką, hm…).

https://youtu.be/Soa3gO7tL-c?si=jehbuQFYiSNWCuAj

Inni dostrzegli, z kolei, mocną inspirację britpopowym zespołem Oasis, w szczególności utworem „Wonderwall”.

https://youtu.be/bx1Bh8ZvH84?si=iFrrQxOl6T80kQWu

Premiera piosenki miała miejsce 28 lutego 2008 roku. Z kolei 6 marca zespół poleciał do Los Angeles, gdzie wzięli udział w nagrywaniu teledysku, który dodatkowo podkreślił nastrój piosenki.

ANALIZA

A o czym jest piosenka „You Love is a Lie”? Utwór powstał pod wpływem nieudanego związku Chucka Comeau, co w piosence wyraźnie czuć. Piosenka jest przesiąknięta goryczą, bólem, rozczarowaniem. Podmiot liryczny wypomina byłej ukochanej wszelkie przewinienia względem ich narastającemu uczuciu, by finalnie stwierdzić, że cała ta miłość była zwyczajnym kłamstwem. Podkreśla to wspomniany wideoklip. Przedstawia on Pierre`a Bouviera odgrywającego swojego kolegę nakrywającego swą byłą dziewczynę w łóżku z innym mężczyzną.

PREMIERA I SUKCES

Wydana w 2008 roku kompozycja odniosła sukces przede wszystkim w Belgii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Pod koniec 2008 r. w dalszym ciągu cieszyła się popularnością w Kanadzie.

link: https://youtu.be/XAbcgmwq3EU?si=eVq3SPPEDk39iKpZ

TŁUMACZENIE

Simple Plan

„TWA MIŁOŚĆ TO FAŁSZ”

tytuł oryg. „Your Love is Lie”

Zasypiam przy telefonie.
Jest druga w nocy i czekam sam.
Powiedz mi, gdzie byłaś? (gdzie byłaś)
Znalazłem liścik z innym imieniem.
Posyłasz mi całusa, ale to już nie to samo.
Bo czuję, że cię nie ma. (czuję, że cię nie ma)
Nie mogę wiecznie trzymać języka za zębami, kiedy próbujesz udawać spokój.
Możesz chować się za swoimi historiami, ale nie bierz mnie za idiotę!

Możesz mówić, że nikogo innego nie ma (ale ja to czuję!)
Możesz mówić, że jesteś sama w domu (ale ja to widzę!)
Możesz patrzeć mi w oczy i udawać, ile chcesz, ale ja wiem, wiem
Twa miłość to tylko fałsz! (Fałsz! Fałsz!)
To tylko fałsz! (Fałsz! Fałsz!)

Wyglądasz tak niewinnie,
Ale wina w twoim głosie cię zdradza.

Tak, wiesz, o co mi chodzi (wiesz, o co mi chodzi)
Jakie to uczucie, kiedy całujesz, wiedząc, że ci ufam
I czy myślisz o mnie, kiedy on ciebie dotyka?
Czy mogłabyś być bardziej obsceniczna? (być bardziej obsceniczna)
Więc nie próbuj przepraszać ani niczego naprawiać.
I nie marnuj czasu, bo jest za późno, jest za późno!

Możesz mówić, że nikogo innego nie ma (ale ja to czuję!)
Możesz mówić, że jesteś sama w domu (ale ja to widzę!)
Możesz patrzeć mi w oczy i udawać, ile chcesz, ale ja wiem, wiem
Twa miłość to tylko fałsz! (Fałsz! Fałsz!)
To tylko fałsz! (Fałsz! Fałsz!)
To tylko fałsz!

Możesz mówić, że nikogo innego nie ma (ale ja to czuję!)
Możesz mówić, że jesteś sama w domu (ale ja to widzę!)
Możesz patrzeć mi w oczy i udawać, ile chcesz, ale ja wiem, wiem
Twa miłość to tylko fałsz! (Fałsz! Fałsz!)
To tylko fałsz! (Fałsz! Fałsz!)
To tylko fałsz!
Twa miłość to tylko fałsz!

Cykl na blogu „CultureZone”: „KSIĄŻKA VS FILM”

Cześć wszystkim. W ramach kolejnego odcinka analitycznego cyklu „Książka vs film” wybierzemy się tym razem na tytułowe „WICHROWE WZGÓRZA” by odszukać różnice między książką Emily Brontë, a filmem Petera Kosminsky’ego z 1992 roku. Zaczynamy.

OGÓLNY ZARYS FABUŁY

Przełom XVIII i XIX wieku. Earnshaw, właściciel majątku Wuthering Heights (tytułowe Wichrowe Wzgórza), przywozi do domu bezdomnego, cygańskiego chłopca, którego znalazł na ulicach Liverpoolu i nakazuje własnym dzieciom traktować go jak brata. Pomiędzy przybyszem a małą Cathy rodzi się więź tak silna, że z czasem przestają się liczyć nie tylko z konwenansami, ale i z ludźmi, wśród których żyją. Namiętność Heathcliffa i Catherine obnaża mroczną stronę ludzkiej natury, okazuje się mściwa, wszechogarniająca i dzika jak wrzosowiska Yorkshire.

RÓŻNICE MIĘDZY KSIĄŻKĄ, A FILMEM

Zacznijmy od podstawowej różnicy dzielącej książkę od praktycznie każdej realizowanej dotąd adaptacji: „Wichrowe Wzgórza” w żadnym wypadku nie są romantyczną historią miłosną. Z kolei postać Heathcliffa bynajmniej nie przypomina tragiczno-romantycznego bohatera, którego uczucie do wybranki serca nigdy nie może być zrealizowane. Powieść Emily Brontë to w najlepszy wypadku „gotycki romans”, powieść o toksycznej relacji dwojga ludzi, z kolei postać Heathcliffa w powieści uchodzi za jedną z najbardziej antypatycznych męskich postaci w literaturze.

DZIECIŃSTWO HEATHCLIFFA I CATHY

Film zaczyna się od dodanego przez adaptatorów prologu, w którym Emily Brontë (w którą, co ciekawe, wciela się irlandzka piosenkarka Sinead O’Connor) przybywa do zrujnowanej od wielu lat posiadłości Thrushcross Grange znajdującej się nieopodal tytułowych Wuthering Heights, by snuć tu „jedną ze swoich historii”. Adaptatorzy popełniają tutaj gafę biograficzną, gdyż prawdziwa Brontë prócz „Wichrowych Wzgórz” nie napisała żadnej powieści, w przeciwieństwie do jej sióstr: Anne (która napisała tylko dwie książki, w tym „Agnes Grey”) i Charlotte (która napisała ich „najwięcej”, bo aż cztery, w tym „Dziwne losy Jane Eyre”, przy czym ta ostatnia - „Profesor” - została wydana po jej śmierci, w 1857 roku). 

W dalszej części filmu cofamy się do początków XIX wieku, kiedy to do Thrushcross Grange przybywa z kolei dzierżawca, Lockwood, w celach zawarcia interesów z właścicielem posiadłości, Heathcliffem. Pobyt Lockwooda w powieści jest bardziej rozbudowany niż w filmie, bliżej też poznajemy Heathcliffa, który jawi się w książce jako dość oschły człowiek. Niemniej oschła jest też żona Heathcliffa, Catherine Linton. Zgadza się również znalezienie przez Lockwooda podpisów wyrytych na parapecie okna w jednej z sypialni: „Catherine Earnshaw”, „Catherine Heathcliff” i „Catherine Linton”. Przełomem w życiu Lockwooda okazuje się ujrzenie widma kobiety, które okazuje się łudząco podobne do Catherine Linton, jednak o ile w filmie historię Heathcliffa i Cathy opowiada mu Catherine Linton, o tyle w książce opowiada mu o tym świadkini tamtych wydarzeń, gospodyni Ellen Dean.

Tak w książce jak i w filmie Heathcliff, co warte zaznaczenia: potomek Cyganów, zostaje przywieziony z ulic Liverpoolu przez ojca Catherine, pana Earnshawa, stając się momentalnie jego oczkiem w głowie. Z tego też powodu Heathcliff od najmłodszych lat staje się obiektem zazdrości ze strony brata Cathy, Hindleya (do filmu dodano scenę, w której chłopak z pogardą nakazuje Heathcliffowi spać w oborze), a zarazem nawiązuje się między nim, a Cathy nić sympatii, której Hindley nie jest w stanie zdzierżyć. Film poświęca bardzo mało czasu na rozbudowę ich relacji tak przed jak i po śmierci pana Earnshawa, a trzeba wiedzieć, że oboje wymykali się m.in. do Thrushcross Grange, w którym po jednym z poźniejszych wypadów Cathy pozostała aż do Bożego Narodzenia. W filmie skrótowo wspomniano o samej śmierci pana Earnshawa, tymczasem w książce mamy bardzo dramatyczny, szczegółowy, opis odkrycia przez młodziutką Cathy, że jej tata niezauważenie przez nikogo umarł.

DOROSŁE ŻYCIE HEATHCLIFFA I CATHY

Zarówno w książce jak i w filmie dochodzi do ponownego spotkania Cathy i Heathcliffa, jednak ich relacja ulega diametralnej zmianie. Przez ten czas spędzony przez Cathy w Thrushcross Grange, Heathcliff stał się nagle oschły i nieczuły, wręcz posądza Cathy o to że zacznie z niego drwić. Jest to efekt traktowania przez Hindleya, który przejął majątek Earnshawów. Ich relacja ochładza się dodatkowo po tym jak Cathy poślubia Edgara Lintona, co z kolei jest efektem zazdrości ze strony Hindleya. Książka poświęca pobytowi Cathy w Thrushcross Grange więcej czasu niż adaptacja, poza tym - z uwagi na zmianę narratora opowiadającego historię Cathy i Heathcliffa - pominięto scenę rozmowy skruszonego Heathcliffa z Ellen Dean na temat Cathy. Zresztą, w książce nie przynosi żadnego skutku, bo niedługo potem wybucha między Heathcliffem, a Cathy kłótnia dotycząca Hindleya (która w adaptacji też została pominięta), w wyniku której Heathcliff opuszcza Thrushcross Grange, a Cathy wraz z Edgarem Lintonem przenosi się tam. W filmie Heathcliff opuszcza Thrushcross Grange z innych powodów, jednak po krótkim okresie szczęścia, powraca by ponownie spotkać się z Cathy. Jednak próba nawiązania kontaktu z dawną miłością kończą się niepowodzeniem, a Heathcliff - ponownie skłócony z Cathy - opuszcza Thrushcross Grange.

Mijają lata, Cathy spodziewa się dziecka. W jakiś czas potem, tak w książce jak i w filmie, do Thrushcross Grange przybywa już dorosły Hareton, który na miejscu zastaje Ellen Dean, choć w filmie nie zostało uściślone że służącą, która spotyka chłopaka jest właśnie Ellen Dean. Wyjawia, że przysłał go Heathcliff, jego własny ojciec, który przybywa do Thrushcross Grange następnego dnia. Jego ponowne starania o łaskę u Cathy znów spełzają na niczym, tym bardziej że bezskutecznie przystawia się do Izabeli, siostry Edgara. Gdy Cathy oskarża go o mszczenie się na niej, Heathcliff przyznaje że nie tyle na niej się mści, co na wszystkich jej bliskich. Cathy bezskutecznie wyprasza go z rezydencji, co potem odbija się na jej relacji z Edgarem, co jednak w filmie zostało pominięte, tak jak późniejsza niezgoda między Cathy, a Edgarem. W filmie kłótnię z Heathcliffem Cathy przypłaca chorobą, podczas gdy w książce bohaterka zapada na zdrowiu na skutek kłótni z Edgarem. To, co się dzieje wokół tego wątku, w filmie zostało mocno skrócone i kończy się śmiercią Cathy. Bohaterka umiera w czasie porodu swej córki, której Edgar nadaje imię Catherine, na cześć zmarłej żony.

HEATHCLIFF I CATHERINE LINTON

Od śmierci Cathy mija dwanaście lat, co w filmie nie zostało uściślone (pojawia się tylko informacja, że „minęło kilka lat”). Co więcej, w adaptacji nie pokazano dzieciństwa Catherine Linton, zamiast tego córka Cathy jest już dojrzałą, osiemnastoletnią dziewczyną, łudząco podobną do matki (wciela się w nią, zresztą, Juliette Binoche, która wcześniej grała Cathy). Co najwyżej zaznaczono, że Heathcliff jest świadomy iż duch Cathy będzie go prześladował do końca jego dni. Wracając do filmowej Catherine Linton, z powodu uderzającego podobieństwa do matki, wpada w oko Hearchliffowi, który postanawia owinąć ją wokół palca i zeswatać z Haretonem, który jest jedocześnie jej kuzynem. W powieści przygarnia ją gdy jest jeszcze dzieckiem. 

Wątek ten został w filmie bardzo uproszczony, w którym zrezygnowano z dzieciństwa Catherine Linton w Wichrowych Wzgórzach, zagarniętych przez Heathcliffa dla siebie po śmierci Lindleya (tu, akurat, pojawia się podobieństwo między książką, a filmem), a która chowała się wraz z Haretonem, co w powieści staje się lustrzanym odbiciem relacji Heathcliffa z Cathy. Pominięto również bardzo toksyczną relację Heathcliffa z Izabelą, która finalnie odchodzi od męża i osiedla się w Londynie, gdzie rodzi syna, Lintona, dziecko słabe i chorowite. Uproszczono również scenę, w której Catherine Linton poznaje obu swoich kuzynów: Haretona i Lintona jr.; w filmie poznaje tylko Haretona.

Punktem zwrotnym w życiu Catherine Linton jest smierć Edgara, który umiera na skutek trawionej go choroby. Po jego śmierci zapada decyzja, by dziewczyna pozostała w Thrushcross Grange, na co kategorycznie nie chce się zgodzić Heathcliff. Po pertraktacjach zmienia jednak zdanie i na prośbę - nie żądanie Catherine - opuszcza Thrushcross Grange, zabierając jednak ze sobą portret Cathy, co zgadza się zarówno w książce jak i w filmie. Spotyka się to z ostrym sprzeciwem Ellen - w filmie: Catherine - czym jednak Heathcliff zupełnie się nie przejmuje. Podstępem przekonuje Catherine by poprzez przywiezienie portretu wróciła z nim na Wuthering Heights, co Catherine - ku przerażeniu Ellen - robi. Później jeszcze dowiadujemy się o bardzo chłodnych relacjach Heathcliffa z Catherine Linton i na tym opowieść Ellen Dean dobiega końca.

Film pomija dalsze perypetie Lockwooda, który decyduje się wyjechać z Wuthering Heights, po czym wraca osiem miesięcy później, aby zapłacić czynsz. Ellen Dean, obecnie gospodyni w Wuthering Heights, opowiada mu co w tym czasie się działo i to akurat w filmie zostało uwzględnione. Cathy i Hareton wybaczyli sobie i zapalali do siebie miłością, co doprowadziło do konfrontacji z Heathcliffem. Hareton zarzucił mu bezprawne odebranie im obu posiadłości. Przytłoczony, podupadający na zdrowiu i coraz bardziej zafascynowany śmiercią Catherine, Heathcliff unikał młodej pary, mówiąc, że nie może znieść widoku oczu Catherine, którymi oboje patrzyli na niego. W końcu przestał jeść, a kilka dni później (tak jak w filmie) został znaleziony martwy w dawnym pokoju Catherine.

Hareton odzyskał Wichrowe Wzgórza, a Cathy uczy go czytać. Planują ślub i przeprowadzkę do Thrushcross Grange, którego jest teraz niekwestionowaną właścicielką, podczas gdy Joseph zostaje, aby opiekować się Wuthering Heights. Z czasem miejscowi zaczynają opowiadać, że widzieli duchy Catherine Earnshaw i Heathcliffa razem na wrzosowiskach. Lockwood poszukuje grobów Catherine Earnshaw, Edgara Lintona i Heathcliffa, położonych obok siebie, i jest przekonany, że wszyscy trzej w końcu zaznali spokoju. W filmie, z kolei, te same groby odnajduje sama Emily Brontë snując te same przypuszczenia, że wszyscy tam pochowani zaznali spokoju.

To była moja analiza powieści Emily Brontë „Wichrowe Wzgórza” i filmu Petera Kosminsky’ego. Co o niej sądzicie? Piszcie swoje wrażenia w komentarzach, a my widzimy się za dwa tygodnie z nowym omówieniem. Cześć.