czwartek, 19 listopada 2026

Cykl na blogu „CultureZone”: „UBÓSTWIANA ÓSEMKA”


Cześć wszystkim. Patrząc na rozwijającą się karierę Roberta Pattinsona, trudno nie ukryć podziwu dla niego. Jeszcze osiemnaście lat temu, choć grał wampira-lovelassa, lśnił w blasku słońca niczym oszlifowany diament, a wkrótce będzie sączyć martini z wódką i prowadzić astona martina model DB 5. Postanowiłem więc pochylić się nad AKTORAMI, KTÓRZY ZACZĘLI OD SŁABYCH (CHOĆ POPULARNYCH) RÓL, A DZIŚ SĄ GWIAZDAMI KINA. Zaczynamy.


8, Robert Pattinson [od „Sagi: Zmierzch” po „Odyseję”]

Zaczynam od Pattinsona nie tylko z uwagi na niedawny angaż do roli Bonda. To właśnie on jako pierwszy przychodzi do głowy w ostatnich latach gdy mowa o aktorze, który zaczął fatalnie, ale potem się rozwinął dobierając udane role. Choć sądzę, że gdyby nie odpychająca rola Antinoosa w „Odysei” Nolana, to nie ważne w czym by nie zagrał, Pattinson i tak kojarzyłby się z Edwardem Cullenem (za którym, zresztą, nigdy nie przepadał). To samo się tyczy Jamiego Dornana: nim zachwycił mnie w „Belfaście”, zachwycał panie w pretensjonalnych „50 twarzach Greya”.

Kolega Pattinsona z planu zdjęciowego „Harry’ego Pottera i Czary Ognia”, Daniel Radcliffe, też miałby coś do powiedzenia w kwestii rozwoju kariery. Z tą różnicą, że o wstydzie być nie może.

7, Daniel Radcliffe [od „Harry’ego Pottera” po „Człowieka scyzoryka”]

Choć Daniel Radcliffe stał się gwiazdą już dzięki „Harry’emu Potterowi”, tak naprawdę jako najsłynniejszy czarodziej XXI w. nigdy nie był świetny (może z wyjątkiem występu w „Więźniu Azkabanu”). Tym łatwiej więc mógł zerwać z siebie łatkę popkulturowej postaci, z jaką był przez wszystkich kojarzony. I wyspecjalizować się w rolach totalnie odklejonych outsiderów, co pokazał w undergroundowym „Człowieku scyzoryku” wcielając się w zwłoki, które głównemu bohaterowi służą zarówno jako towarzysz niedoli, jak i narzędzia, a nawet… motorówka (nie pytajcie, jak).

Wielu dziś popularnych aktorów zaczynało swoją karierę albo od horrorów, albo od młodzieżowych komedii. Na miejscu 6. przykład związany z młodzieżowymi komediami.

6, Matthew McConaughey [od „Uczniowskiej balangi” po „Detektywa”]

Matthew McConaughey przez lata zmagał się nie tyle z falą krytycznych opinii na temat swojej gry aktorskiej, co z wizerunkiem wysokiego, długowłosego przystojniaka szczerzącego się jakby reklamował pastę wybielającą. Role w horrorach (np. w czwartej części „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną”, gdzie zagrał u boku innej gwiazdy, o której będzie jeszcze mowa) nic nie pomagały. Przełom nastąpił dopiero pod koniec lat 2000: najpierw rola chorego na nowotwór w „Witaj w klubie” (choć tam przyćmił go Jared Leto), a potem koncertowa kreacja w „Detektywie”.

Na planie zdjęciowym czwartej „Teksańskiej masakry” pierwsze kroki stawiała również inna dziś znana gwiazda: Rennée Zellweger. 

5, Rennée Zellweger [od „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną IV” po „Dziennik Bridget Jones”]

Zanim Rennée Zellweger stała się gwiazdą kina, mierzyła się z Leatherface’em w czwartej części kultowego cyklu. Dopiero potem zaczęła przebierać w propozycjach, a doświadczenia spisywała w „Dzienniku Bridget Jones”. Wielu aktorów stawiało pierwsze kroki w horrorach. Nim Leonardo di Caprio rozpościerał ręce na dziobie Titanica u boku Kate Winslet, walczył z hordą Crittersów w trzeciej części B-horrorowego cyklu, z kolei Jennifer Aniston przed przeprowadzką do Manhattanu jako Rachel Green, walczyła z „Leprechaunem”. A co dopiero Johnny Depp i Kevin Bacon (choć ci zaczynali w kultowych horrorach).

Albo co dopiero ma do powiedzenia Charlize Theron, która przed staniem się gwiazdą kina, buszowała w polu kukurydzy uciekając przed zdziecinniałą sektą. 

4, Charlize Theron [od „Dzieci kukurydzy 3” po „Monster”]

Charlize Theron w tym momencie należy się oddzielny akapit, bo początkowo jej aktorskie CV zasilały kreacje w horrorach i thrillerach. Zaczynała od „Dzieci kukurydzy 3”, potem została „Żoną astronauty” i stanowiła parę z „Adwokatem diabła”. Po drodze zdarzały się role w reklamach kosmetyków Przełomem okazała się wstrząsająca (także za sprawą porażającej charakteryzacji) rola Aileen Wuornos w „Monsterze”, za którą dostała pierwszego w karierze Oscara. A potem było już z górki, czego najlepszym dowodem rola Furiozy w czwartej części cyklu „Mad Max”.

Podium otwiera gwiazda, która na dobrą sprawę ze słabymi rolami nie zerwała, nawet pomimo przełomu sprzed dwudziestu lat.

3, Jessica Alba [od „Cienia anioła” po „Sin City: Miasto grzechu”]

Choć nawet dziś Jessice Albie zdarza się zagrać w gniotach (jak np. dwie części „Fantastycznej czwórki” z lat 2000), trudno nie oprzeć się wrażeniu że lata ekranowego nieurodzaju ma już za sobą. Wszystko to zasługa Roberta Rodrigueza, który nie bał się angażować b-klasowych aktorów w filmach (jedyny wyjątek to Steven Seagal w „Maczecie”: zaiste on nie umie grać). Tymczasem gwiazda serialu „Cień anioła” po zjawiskowej roli tancerki w „Sin City” zyskała uznanie nie tylko u widzów, ale i krytyków, co pozwoliło na kontynuowanie współpracy z Rodriguezem.

Podobną drogę kariery obrał Heath Ledger, zaczynając od uwspółcześnionej wariacji na temat komedii Szekspira i po kilku rolach trafiając na rolę zakochanego kowboja.

2, Heath Ledger [od „Zakochanej złośnicy” po „Tajemnicę Brokeback Mountain”]

Heath Ledger, tak jak Alba, zaczynał od rodzimych produkcji telewizyjnych. I podobnie jak Alba, nawet po przełomowej roli trafiał na te niedorównujące tej najważniejszej w jego karierze: z „Tajemnicy Brokeback Mountain”. I to nic, że zagrał w komediowym „Casanovie” i „Obłędnym rycerzu” czy w dziwacznym „Zjadaczu grzechów”: talent posiadał, tylko obok dobrych filmów przychodziły także B-klasowe produkcje. Niezależnie jednak od tego, ukoronowaniem była brawurowa rola Jokera z „Mrocznego Rycerza” Christophera Nolana.

Sztuką jest nie tylko przejść od słabych ról do tych dobrych. Sztuką jest też nabrać dystansu do wyboistych początków kariery. Ta sztuka udała się Ryana Reynoldsowi. 

1, Ryan Reynolds [od „Wiecznego studenta” po „Deadpoola”]

Nim Reynolds stał się gwiazdą kina superbohaterskiego, stawiał kroki w serialach (np. zaliczył epizod w „Z Archiwum X”). Jego pierwsze kroki w kinie fabularnym nie były zbyt udane, choć pewnie znalazłoby się kilka wyjątków (np. „Narzeczony mimo woli” u boki Sandry Bullock). Przez długie lata jednak aktor nie potrafił odnaleźć się w kinie, marnując się tak w komediach („Wieczny student”) i horrorach („Amityville” z 2005 roku), jak i w kinie superbohaterskim („Blade 3”, „Zielona latarnia”). A potem pojawił się Deadpool i spory dystans do siebie.



To była moja lista aktorów, którzy zaczynali od słabych ról, a obecnie są uznanymi i kochanymi gwiazdami kina. Jakie przykłady wam przychodzą do głowy? Piszcie swoje typy w komentarzach, a my widzimy się za tydzień z nowym rankingiem. Cześć.

wtorek, 17 listopada 2026

Cykl na blogu „CultureZone”: „W MUZYCZNĄ PODRÓŻ W CZASIE”


Cześć wszystkim. Na następną muzyczną podróż w czasie wybierzemy się tym razem do lat 80, by zapoznać się z historią albumu „SELF CONTROL” Laury Branigan. Zaczynamy.


HISTORIA ALBUMU

Nim jej kariera wokalna nabrała rozpędu, Laura Branigan występowała w telewizji z RFN. W szczytowym momencie kariery grała w serialach „CHiPs”, „Automan” i „Knight Rider”. Później wystąpiła w filmach, między innymi w „Mugsy's Girls” (1985) i „Backstage”. Śpiewała w ogólnokrajowych kampaniach telewizyjnych i radiowych Dr Pepper, Coca-Coli i Chryslera, który sponsorował jej trasę koncertową w latach 1985–1986. Przełom w jej karierze nastąpił, kiedy w 1984 roku „Self Control”, tytułowy utwór z trzeciego albumu, osiągnął 4. miejsce na listach przebojów w USA i stał się jej największym hitem na świecie.

Sam album pod tym samym tytułem został wyprodukowany przez Jacka White'a i Robbiego Buchanana, a nagrany w Image Recording and Music Grinder Studios (oba w Los Angeles w Kalifornii) oraz Arco Studios w Monachium w Niemczech. Jürgen Koppers pełnił funkcję inżyniera dźwięku i miksował album. Harold Faltermeyer, Peter Luedemann, Jeremy Smith i Gary Skardina pracowali jako dodatkowi inżynierowie dźwięku.

Carlos Vega i John Robinson grali na perkusji, Nathan East na basie, a Michael Landau, Dann Huff i Paul Jackson Jr. na gitarach. Buchanan i Faltermeyer odpowiadali za instrumenty klawiszowe i syntezatory.


UTWORY PROMUJĄCE

Z albumu wydane zostały cztery single, w tym cover utworu Raffaele’a Riefoliego „Self Control” [nr 2; premiera: 19 kwietnia 1984 r.] w wykonaniu Laury Branigan, który odniósł komercyjny sukces, zajmując 4. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA oraz 1. miejsca na listach przebojów w Kanadzie i kilku krajach w Europie. Inny utwór, wydany 2 czerwca „The Lucky One” [nr 1] osiągnął 20. miejsce na liście Billboard Hot 100, a „Ti amo” [nr 3], cover utworu Umberto Tozziego który miał swoją premierę w październiku 1984 roku, osiągnął drugie miejsce w Australii i piąte w Kanadzie. Czwartym utworem promującym była kompozycja „Satisfaction” [nr 6], której premiera miała miejsce w listopadzie.


PREMIERA I SUKCES

Album osiągnął 23. miejsce na liście Billboard 200 w USA i uzyskał status platynowej płyty przyznany przez Recording Industry Association of America (RIAA). Na arenie międzynarodowej znalazł się w pierwszej piątce list przebojów w kilku krajach Europy kontynentalnej.

Zremasterowana i rozszerzona edycja albumu „Self Control” została wydana 25 kwietnia 2013 r. przez Gold Legion i zawiera remiksy utworów „The Lucky One” i „Satisfaction”, a także rozszerzoną wersję utworu „Self Control”.


link: https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mBuT4go94zhX-bT_eM2e_lB1H912bwlNI&si=ZPEXDY2Fdujr7AbK

poniedziałek, 16 listopada 2026


Cykl na blogu „CultureZone”: „ALEJA GWIAZD POPKULTURY”


TI WEST : ŻONGLERKA HORRORAMI


Cześć wszystkim. Oprócz zapowiadanej recenzji najnowszej „Godzilli”, w planach mam też recenzję nowej adaptacji „Opowieści wigilijnej”, za którą odpowiada twórca horrorów, Ti West. I to jemu postanowiłem poświęcić ten odcinek „Alei Gwiazd Popkultury”. Zaczynamy.


MŁODOŚĆ

West urodził się w Wilmington w stanie Delaware i uczęszczał do szkoły Tatnall, opisując swoje pochodzenie jako „podmiejską klasę średnią”. Jego imię Timon jest nazwiskiem jego dziadka ze strony matki. Po obejrzeniu „Złego smaku” Petera Jacksona i „Martwego zła” Sama Raimiego, sam postanowił kręcić filmy.

Ti West uczęszczał do School of Visual Arts. Tam jeden z jego profesorów, scenarzysta i reżyser Kelly Reichardt, przedstawił go Larry`emu Fessendenowi, który został jego mentorem. Fessenden sfinansował dwa pierwsze filmy w reżyserii Westa, „The Roost” (2005) i „Trigger Man” (2007).


KARIERA

W 2009 roku West napisał, wyprodukował i wyreżyserował serial internetowy „Dead & Lonely” dla IFC Films. Emisja pierwszej serii zakończyła się w październiku 2009 roku. West wyrzekł się horroru „Cabin Fever 2: Spring Fever” z 2009 r., podając jako powody masową ingerencję i ponowny montaż. Chciał całkowicie usunąć swoje nazwisko z filmu i przyznać reżyserię Alanowi Smithee, ale jego prośba została odrzucona.

West miał wyreżyserować „The Haunting in Georgia”, kontynuację „The Haunting in Connecticut”, ale zrezygnował z projektu w marcu 2010 r. Za to w 2012 r. współpracował z Adamem Wingardem, Simonem Barrettem, Davidem Brucknerem, Joe Swanbergiem, Glennem McQuaidem oraz gospodarzami Radio Silence Productions Mattem Bettinelli-Olpinem, Tylerem Gillettem i Chadem Villellą przy filmie antologicznym „V/H/S”. Wyreżyserował segment „Second Honeymoon”.

W czerwcu 2015 roku doniesiono, że West wyreżyseruje odcinek serialu telewizyjnego MTV „KRZYK” na licencji serii horrorów Wesa Cravena. Wyreżyserował przedostatni odcinek pierwszego sezonu pt. „The Dance”. Wyreżyserował również odcinek horroru We TV Jasona Bluma i Eliego Rotha „South of Hell” pt. „Take Life Now”. West napisał, nakręcił, wyprodukował i zmontował western „Dolina przemocy” z Ethanem Hawke'em, Taissą Farmigą i Johnem Travoltą w rolach głównych. Premiera filmu odbyła się na festiwalu South by Southwest w marcu 2016 roku.


STYL

Ti West uchodzi za jednego z najciekawszych współczesnych twórców kina grozy. Jego filmy to listy miłosne do klasyków. Reżyser odwołuje się do minionych dekad i gatunków. W przeciwieństwie do współczesnego horroru polegającego na tanich jump-scares, West stawia na gęstą atmosferę, niespieszne budowanie napięcia, detaliczne tło obyczajowe i rozwój postaci. A przy tym West potrafi połączyć brutalną, krwawą przemoc z niemal melodramatycznym czy wręcz teatralnym zacięciem (jak w barwnej, złotej estetyce „Pearl” nawiązującej do klasycznego Hollywood).


NAJWIĘKSZA POPULARNOŚĆ

Pod koniec 2020 r. ogłoszono, że A24 wyprodukuje horror pt. „X” z Mią Goth, Scottem Mescudi, Jenną Ortegą i Brittany Snow. Film został wydany 18 marca 2022 roku i spotkał się z uznaniem krytyków. Podczas produkcji, wstrzymano zdjęcia w Nowej Zelandii z powodu blokady kraju podczas pandemii COVID-19, co skłoniło Westa do spędzenia czasu na pisaniu scenariusza do prequela. Film „PEARL” nakręcono jeden po drugim z „X”, gdy produkcja została wznowiona. „Pearl” został wydany we wrześniu 2022 roku i spotkał się z uznaniem krytyków. West później potwierdził, że pracuje nad trzecią częścią serii, sequelem X zatytułowanym MAXXXINE”.

West wyreżyserował teledysk do singla Justina Timberlake'a „No Angels”, który ukazał się 15 marca 2024 r. jako drugi singiel z szóstego albumu studyjnego tego drugiego, „Everything I Thought It Was”. Wyreżyserował też wideoklip do „Neverland”, singla z albumu „Kid Cudi” z 2025 roku, „Free”. Cudi pojawił się wcześniej w „X”

Najnowszym filmem w reżyserii Ti Westa, z kolei, jest nowa adaptacja „Opowieści wigilijnej” zatytułowana „EBENEZER SCROOGE. OPOWIEŚĆ WIGILIJNA”, w której ikonicznego skąpca zagrał Johnny Depp.



Ti Westa warto docenić za wkład w rozwój współczesnego kina grozy dzięki umiejętnemu operowaniu rozwiązaniami fabularnymi. Reżyser w młodości oglądał horrory, które niewątpliwie wywarły wpływ na rozwój jego twórczości i to warto w nim docenić.


link: https://www.filmweb.pl/person/Ti+West-67352


NOWY ODTWÓRCA ROLI BONDA WYBRANY!

Marcin Klimczuk
 
Po wielu, naprawdę wielu miesiącach i latach spekulacji w końcu został wybrany nowy odtwórca roli Jamesa Bonda. Został nim Robert Pattinson, który - co ciekawe - do wyścigu o rolę agenta 007 przystąpił dopiero na ostatniej prostej, wraz z Nicholasem Houltem. Pattinson pokonał tym samym m.in. Calluma Turnera, Jacoba Elordiego i (osobiscie mojego faworyta) Jacka Lowdena.

Niżej zamieszczam news z informacją o wyborze nowego odtwórcy roli Jamesa Bonda i następcy Daniela Craiga:

niedziela, 15 listopada 2026

Cykl na blogu „CultureZone”: „BOHATEROWIE POPKULTURY”


Kon`nichiwa min`na. W najnowszym odcinku „Bohaterów popkultury” przeniosę się do Japonii połowy lat 50, by przybliżyć wam sylwetkę najsłynniejszego kaiju w japońskiej kulturze popularnej, czyli GODZILLĘ. Shōtai shimasu.


Dane:

Twórcy: Tomoyuki Tanaka, Ishirō Honda, Eiji Tsubaraya

Odtwórcy: Haruo Nakajima [tzw. Era Showa]
                  Katsuma Tezuka [tzw. Era Showa]
                  Ryosaku Takasugi
[tzw. Era Showa]
                  Jiro Suzuki [tzw. Era Showa]
                  Seiji Onaka
[tzw. Era Showa]
                  Hiroshi Sekita [tzw. Era Showa]
                  Shinji Takagi [tzw. Era Showa]
                  Isao Zushi
[tzw. Era Showa]
                  Toru Kawa
i [tzw. Era Showa]
                  Kenpachiro Satsuma [Era Heisei]
                  Tsutomu Kitagawa [Era Millennium]
                  Mizuho Yoshima [Era Millenium]
                  Mansai Nomura [Shin Godzilla]


HISTORIA POWSTANIA. GENEZA POSTACI.

Godzilla powstał na potrzeby filmu „Godzilla” z 1954 roku z wytwórnii Tōhō. Potwór miał być metaforą broni jądrowej i tak jak ona miał być nie do powstrzymania oraz niszczyć wszystko na swojej drodze. Reżyser filmu Ishirō Honda osobiście widział zniszczenia w Hiroszimie, spowodowane zrzuceniem bomby atomowej i chciał je wiernie odwzorować w filmie. Jednym z powodów posłużenia się metaforą był fakt, że broń jądrowa była w Japonii tematem tabu, do czego przyczyniła się zniesiona dopiero dwa lata wcześniej cenzura.

Film „Godzilla” był też inspirowany amerykańskim filmem SF „Bestia z głębokości 20 000 sążni” z 1953 roku, w którym dinozaur Rhedosaurus (który, nawiasem mówiąc, swoim designem bardzo przypomina Godzillę) w stanie hibernacji zostaje przebudzony wskutek testów broni jądrowej i atakuje Nowy Jork.

Między kwietniem, a majem 1954 r. powstały różne projekty postaci. Początkowo Tomoyuki Tanaka nie chciał, aby potwór przypominał jaszczurkę, ponieważ nie chciał zapożyczać zbyt wiele od filmu Bestia z głębokości 20 000 sążni. Poważnie rozważano pomysł, by potwór przypominał połączenie goryla i wieloryba. Także jego imię, Godzilla (jap. Gojira), powstało z połączenia słów goryl (jap. gorira) i wieloryb (jap. kujira). Wczesne szkice przedstawiają Godzillę jako stworzenie z głową przypominającą grzyb, co miało nawiązywać do grzyba atomowego. Pracujący przy produkcji specjalista od efektów specjalnych Eiji Tsuburaya proponował, aby stwór był ogromną ośmiornicą, nawiązując przy tym do historii, którą Tsuburaya napisał w odpowiedzi na film o King Kongu. Z powodu braku porozumienia w sprawie wyglądu, Tanaka postanowił, że potwór będzie jednak przypominał dinozaura. Postanowiono przy tym, że będzie pokryty łuską, która wyglądem miała przypominać blizny, które miały ofiary ataków atomowych na Hiroszimę i Nagasaki w 1945 roku.


CHARAKTER I MOCE

Godzilla miał różne cechy wyglądu i charakteru w zależności od źródła (filmu, serialu, komiksu itp.). Utrwaliły się jednak pewne elementy, które najczęściej pojawiają się w różnych wersjach.

Najczęściej Godzilla jest przedstawiany jako ogromny i agresywny morski jaszczur, pochodzący z czasów prehistorycznych i przebudzony wskutek promieniowania radioaktywnego. Jest stworzeniem podobnym do dinozaura, będącego kombinacją tyranozaura, iguanodona, stegozaura i aligatora. Jest pokryty czarną lub szarą łuską (w zależności od filmu). Stoi i przemieszcza się na dwóch tylnych nogach oraz ma długi gruby segmentowany ogon.

Godzilla wykazuje się dużą siłą fizyczną i niewrażliwością na konwencjonalną broń wojskową. Może w niego strzelać nie wiadomo jak potężną bronią, a i tak nic się mu nie wydarzy.

Jedną z jego charakterystycznych umiejętności jest zabójczy wydech z paszczy. W pierwszym filmie z 1954 r. są to żrące opary. Dopiero w l. 60. XX w. (i od filmu „King Kong kontra Godzilla”) Godzilla zaczął strzelać z ust niebieskim promieniem, który poprzedza pojawienie się migoczącego światła w ustach potwora. W niektórych amerykańskich produkcjach, zamiast promienia lub żaru, Godzilla zionie ogniem (jak np. w filmie Rolanda Emmericha). Z kolei w filmie „Godzilla kontra Hedora” (1971) Godzilla wykorzystuje tę właściwość, aby unosić się w powietrzu i latać.


W JAKICH PRODUKCJACH WYSTĘPUJE?

W przypadku tak ikonicznej popkulturowej postaci jak Godzilla, nie sposób zliczyć liczby filmów w jakich wystąpiła. Jednak w przypadku Godzilli słynna japońska franczyza jest zwyczajowo dzielona na różne serie noszące swoje nazwy od okresów w Japonii, w jakich dane filmy z franczyzy powstały, i to na nich będę się skupiał.

Pierwszą serią była seria Shōwa, nazwana tak od okresu Shōwa, który wówczas panował w Japonii. W postać Godzilli wcielał się aktor noszący gumowy strój potwora. Najczęściej był to Haruo Nakajima. Nie zostaje wyjaśnione, czy potwory zwane Godzillą są w tych filmach tą samą postacią, czy są to różni przedstawiciele tego samego gatunku. Między niektórymi filmami jest zachowana ciągłość fabularna. Na początku serii Shōwa, Godzilla jest zagrożeniem dla ludzkości i zachowuje się w znacznej mierze jak agresywne zwierzę. Z czasem jednak zaczyna wykazywać się człowieczeństwem i zostaje obrońcą Ziemi, chroniącym planetę przed groźniejszymi potworami, często zsyłanymi przez kosmitów. W tej serii przeważa klimat kina klasy B.

Era Shōwa dobiegła końca po realizacji „Powrotu Mechagodzilli” z 1975 r. Wytwórnia Tōhō wstrzymała się z produkcją kolejnych filmów z Godzillą z przyczyn ekonomicznych. Produkcje o Godzilli były, jak na standardy pogrążonego w kryzysie rynku, filmami drogimi w produkcji. Ostatni film sprzedał poniżej miliona biletów

Seria Heisei również została nazwana od okresu panującego w Japonii w czasie, gdy kręcone były prawie wszystkie filmy z danej serii. Filmy z tej serii miały być odświeżeniem klasycznych poprzedników i powrotem do korzenii Godzilli. Wytwórnia Tōhō postanowiła uczynić z tytułowej postaci agresywne zwierzę i zagrożenie dla ludzi. Godzilla jest ukazywany jako czarny charakter. Porzucono motyw kosmitów zsyłających kajiu na Ziemię. Porzucono też klimat kina klasy B, nadając filmom z tej serii wyższą wartość produkcyjną. Aktorem najczęściej wcielającym się w Godzillę w tej serii był Kenpachirō Satsuma.

Seria Millenium rozpoczęła się w 1999 r. i trwała do 2004 r. Jej nazwa pochodzi od trzeciego milenium naszej ery, które to zaczynało się w trakcie tej serii. W przeciwieństwie do poprzednich serii, filmy w „Millenium” zupełnie nie są ze sobą powiązane ciągłością narracyjną. W niektórych filmach powraca wątek najazdu kosmitów, zsyłających na Ziemię kolejne potwory. Aktorem najczęściej wcielającym się w Godzillę był wówczas Tsutomu Kitagawa, choć akurat w filmie „Powrót Godzilli” z 1999 roku po raz pierwszy we franczyzie pojawiają się sceny z Godzillą wygenerowane komputerowo.

Seria Reiwa trwa od 2016 r., ale nazwana została dopiero w 2019 r., po wyemitowaniu czterech filmów z serii. Nazwa pochodzi od okresu Reiwa, w który weszła Japonia w tym czasie. Na serię składają się niezwiązane ze sobą jeden film aktorski i trylogia anime na platformie Netflix. To właśnie w tej serii powstały m.in. dwa ostatnie filmy o Godzilli w reżyserii Takashiego Yamazakiego.

sobota, 14 listopada 2026

Cykl na blogu „CultureZone”: „NUTKA NOSTALGII”


Cześć wszystkim. W tym dniu, gdy za oknem mamy lekko jesienną szarówkę, zapraszam na analizę utworu piosenkarki o Emilii pt. „BIG BIG WORLD”. Zaczynamy.


HISTORIA UTWORU

Pod scenicznym pseudonimem Emilia ukrywa się Emilia Rydberg, szwedzka piosenkarka etiopskiego pochodzenia. Na rynku wydawniczym zadebiutowała pod koniec l. 90, mając 18 lat. To właśnie wtedy wylansowała swój największy przebój „Big Big World”.

Ojciec Rydberg to etiopski śpiewak Teshome Mitiku, z kolei matka Malena Rydberg jest Szwedką. Jako studentka Emilia Rydberg uczęszczała do Szkoły Muzycznej Adolfa Fredkina w Sztokholmie.

Emilię Rydberg odkrył w 1996 r. Lasse Anderson, syn menedżera grupy ABBA, Stiega Andersona. To właśnie on odpowiadał za muzykę do jej debiutanckiej płyty nagranej pod pseudonimem Emilia, z której pochodził omawiany tu przebój. On też był współautorem „Big Big World” i to on zdecydował o oparciu melodii piosenki na barokowej pieśni „Nu grönskar det” Johanna Sebastiana Bacha, pochodzącej z „Kantaty chłopskiej”.

https://www.youtube.com/watch?v=058zeLbtVxs

Żeby było bardziej przygnębiająco, dodam że sukces piosenki nie przełożył się na sukces w branży muzycznej. Piosenkarka nie potrafiła przekonać do siebie słuchaczy za oceanem. Na muzycznym rynku zaczęły się pojawiać kolejne charyzmatyczne osoby, które w przeciwieństwie do Emilii, podbiły amerykańską branżę. Dwudziestolatka pokornie usunęła się w cień i wkrótce ślad po niej zaginął. W ten sposób piosenkarka stała się jeszcze jedną gwiazdą jedynego przeboju.


ANALIZA

Trzeba przyznać, że wybierając piosenkę do dzisiejszego omówienia, niżej podpisany wstrzelił się idealnie w porę roku. „Big Big World” mówi o utracie miłości, porównującej ją do jesiennej pory. Choć jesień bywa kolorowa, wszystko tonie w odcieniach żółci, czerwieni i ciemnym brązie, potrafi być także zimna i ponura. Podmiot liryczny jest po rozłące z ukochaną osobą i bardzo to przeżywa, roniąc łzy porównane z kolei do kropli spadającego deszczu. W teorii zapewnia, że nie powinna mieć problemu ze swoją stratą. W praktyce oznacza to głęboką pustkę, szczególnie w sercu. Teoretycznie też widzi ukojenie w swoich wizjach: gdy zamyka oczy, dostrzega swojego ukochanego przy sobie, ale gdy je otwiera – wizja znika.


PREMIERA I SUKCES

„Big Big World” okazał się hitem w Europie, osiągnął pierwsze miejsce w ośmiu krajach i znalazł się w pierwszej piątce w kilku innych, jednak o wiele słabsze notowania zaliczył w Stanach Zjednoczonych, gdzie pozostał na dole listy „Billboard Hot 100” (choć dotarł do pierwszej czterdziestki na dwóch innych listach „Billboard”). Piosenka otrzymała nagrodę Grammy za „Piosenkę roku” w 1998 r., a także zdobyła nagrodę Rockbjornen za „Szwedzką piosenkę roku” w tym samym roku. 20 września 2017 r. „Big Big World” był tematem programu „Hitlåtens historia” stacji SVT. Towarzyszący jej teledysk, nakręcony w czerni i bieli, został nakręcony w Nowym Jorku.


link: https://youtu.be/wpkS2DU_qMs?si=xuX1JalcKaQBroCv


TŁUMACZENIE


Emilia


„DUŻY ŚWIAT”

tytuł oryg. „Big Big World”


Jestem dużą dziewczyną w wielkim świecie
To nic wielkiego, jeśli mnie zostawisz
Ale czuję, że będę bardzo za tobą tęsknić
Bardzo za tobą tęsknić...

Widzę, jak spada pierwszy liść
Wszystko jest żółte i przyjemne.
Na zewnątrz jest tak zimno
Jak ja czuję się w środku

Jestem dużą dziewczyną w wielkim świecie
To nic wielkiego, jeśli mnie zostawisz
Ale czuję, że będę bardzo za tobą tęsknić
Bardzo za tobą tęsknić...

Na zewnątrz pada deszcz
I łzy ciekną mi z oczu
Dlaczego to musiało się stać
Dlaczego to wszystko musiało się skończyć

Jestem dużą dziewczyną w wielkim świecie
To nic wielkiego, jeśli mnie zostawisz
Ale czuję, że będę bardzo za tobą tęsknić
Bardzo za tobą tęsknić...

Twoje ramiona wokół mnie są ciepłe jak ogień,
Ale kiedy otwieram oczy,
Ty już znikasz.

Jestem dużą dziewczyną w wielkim świecie
To nic wielkiego, jeśli mnie zostawisz
Ale czuję, że będę bardzo za tobą tęsknić
Bardzo za tobą tęsknić...

Jestem dużą dziewczyną w wielkim świecie
To nic wielkiego, jeśli mnie zostawisz
Ale czuję, że będę bardzo za tobą tęsknić
Bardzo za tobą tęsknić...