Cykl na blogu „CultureZone”: „UBÓSTWIANA ÓSEMKA”

Cześć wszystkim. W dzisiejszym odcinku „Ubóstwianej ósemki” powracamy do tematyki wideoklipów. Tym razem skupimy się na nietypowym zjawisku, jakim są FIKCYJNE TELEDYSKI. Zasada jest prosta: fikcyjni muzycy tworzą fikcyjne piosenki, wokół których nakręcono fikcyjne klipy. Często na potrzeby jak najbardziej znanych produkcji filmowych i serialowych. Oto osiem przykładów. Zaczynamy.

8, „Husavik (My Hometown)” [„Eurovision Song Contest”, reż. David Dobkin]

Zaczynamy od kwintesencji fikcyjnych teledysków, które są tak przesadzone, że ręce widza same składają się jak do modlitwy. Całość została utrzymana w konwencji pseudo nordyckiej, a wykonawcy grani przez Willa Ferrella i My Marianne celowo paradują jakby urwali się z planu zdjęciowego nowego „Thora”. Nie powinna nikogo dziwić przesada, w jakiej teledysk został utrzymany. Film to satyra na muzyczne festiwale, jak np. Eurowizja (a wiadomo, jakie piosenki tam się zgłasza). I choć teledysk jest w fikcyjny, to sam utwór zasłużył na nominację do Oscara w kategorii „Najlepsza Piosenka”.

omawiany klip: https://youtu.be/AdW6BBF22AY?si=4JqEj43sXxAFU79i

Na siódmym miejscu uplasowała się kompozycja wywołująca skrajne emocje: nie tylko przez ton, w jakim została nagrana, ale i przez tematykę.

7, „Equal Rights” [„Gwiazdorskie życie”, reż. Akiva Schaffer, Jorma Taccone]

Fikcyjna kompozycja w filmu „Gwiazdorskie życie” jest ostrą jak brzytwa satyrą na celebrytów, którzy pchają się do polityki z przeświadczeniem, że stać ich na więcej. By efekt był bardziej zadowalający, tematyką staje się dyskryminacja z uwagi na orientację seksualną. Paradoksem jest jednak to, że choć bohater grany przez Andy`ego Samberga śpiewa o tym jak źle są traktowani homoseksualiści, o sobie mówi że nie jest gejem. Koniec końców powstaje utwór będący czystym paradoksem: niby atak pod adresem homofobów, a wymierzająca policzek nawet osobom LGBT.

omawiany klip: https://youtu.be/Mh07WlB46Gw?si=xRycVf81PByxsYf6

Nawet wśród fikcyjnych teledysków pojawiły się takie, za które ich twórcom należałaby się ekskomunika. Świetny przykład to utwór „Tribute” z filmu „Tenacious D. Kostka przeznaczenia”.

6, „Tribute” [„Tenacious D. Kostka przeznaczenia”, reż. Liam Lynch]

Twórcom filmu „Kostka przeznaczenia” należą się brawa za sam pomysł na teledysk do piosenki „Tribute”. Utwór opowiada historię spotkania członków zespołu z demonem, który żąda od duetu zagrania „najlepszej piosenki na świecie”, w przeciwnym razie ich dusze zostaną zjedzone. Nie mając nic do stracenia, grają „pierwszą rzecz, jaka przyszła im do głowy”, która „tak się złożyło, że była najlepszą piosenką na świecie”. Konkludując, piosenka okazuje się niemniej obrazoburcza od niejednej piosenki Madonny na czele z „Like a Prayer”. A towarzyszący utworowi teledysk tylko to podkreśla.

omawiany klip: https://youtu.be/LPyHlMQeL3I?si=Fsb_ZlT_fBMlbBu8

Stylistyka to klucz do sukcesu. Także w przypadku fikcyjnych piosenek i ich wideoklipów. Wystarczy przyjrzeć się teledyskowi do piosenki „That Thing You Do!”.

5, „That Thing You Do!” [„Szaleństwa młodości”, reż. Tom Hanks]

Nakręcony przez Toma Hanksa, choć wielkim sukcesem nie był, został pomyślany jako list miłosny skierowany do lat 60 i może stanowić interesującą pozycję dla pokolenia dzisiejszych 70-kilkulatków. Nakręcony na potrzeby filmu fikcyjny teledysk do piosenki „That Thing You Do!” zespołu The Wonders, z kolei, jest równie wdzięcznym pastiszem wideoklipów z tamtego okresu. Można tu więc znaleźć odwołania do twórczości wielu ówczesnych zespołów, takich jak The Beatles lub The Beach Boys, co z kolei wywoła falę łez u widzów.

omawiany klip: https://youtu.be/ajNTIklt8do?si=Xxm_5x8OnKW0xXpM

Tuż przed podium w rankingu znalazła się kompozycja, której towarzyszy jeden z najlepszych fikcyjnych teledysków.

4, „Sex-Bomb-Omb” [„Scott Pilgrim kontra świat”, reż. Edgar Wright]

Bohaterem filmu Edgara Wrighta jest muzyk rockowy zalecający się do fioletowowłosej dziewczyny, siłą rzeczy więc musiało się tutaj znaleźć kilka fikcyjnych, muzycznych kawałków. Jednym z mocniejszych muzycznych akcentów jest teledysk piosenki „Sex-Bomb-Omb”. Odwołując się do mocnego brzmienia rocka, Edgar Wright bezbłędnie oddał komiksową onomatopeję (którą można zauważyć nie tylko w sekwencjach muzycznych, ale i w scenach walk), a przy tym uchwycił sedno tzw „garażowego rocka”: skromna liczba członków zespołu, koszmarne nagłośnienie. Wpada w ucho, a i cieszy oko.

omawiany klip: https://youtu.be/kwbRfuuhmaI?si=DxVMHRRvTxaLFrZx

Podium rankingu otwiera utwór będący jeszcze większym przejawem kiczu od niejednego omawianego tu teledysku.

3, „African Child” [„Idol z piekła rodem”, reż. Nicholas Stoller]

Fikcyjna piosenka „African Child”, chociaż może uchodzić za utwór nagrany z celów szlachetnych, w rzeczywistości jest kwintesencją teledyskowego kiczu. Wszystko zostało tu jawnie wyolbrzymione, włącznie z choreografią. Wisienką na torcie jest dwuznaczny tekst piosenki. Choć utwór, którego podmiot liryczny porównuje się do tytułowego dziecka Afryki uwięzionego w ciele dorosłego, wydaje się stworzony do walki z rasizmem (z powodu wykpiwania luksusów w jakich żyją biali ludzie), finalnie okazuje się jednak czymś znacznie gorszym od Apartheidu. Oczywiście, w celach zamierzonych.

omawiany klip: https://youtu.be/2mUNSzXHRhY?si=rTqM689B791gd-hS

Srebro dla fikcyjnego teledysku piosenki pochodzącej co prawda z serialu, ale w pełni zasługującej na wyróżnienie.

2, „Smelly Cat” [„Przyjaciele”, serial]

Phoebe Buffay nigdy nie grzeszyła słowiczym trelem. Wystarczy posłuchać niejednego jej wykonania „Smelly Cat”, by przekonać się, że głos ma jak (nomen omen) kot przy waleniu młotkiem. W tym większe musiała wpaść osłupienie, gdy w wideoklipie „Kotka Śmierdzioszka”, dała taki popis jakby była drugą Jennifer Lopez. Tyle że jej autentyczny głos zastąpiono innym. Scena z 17 odcinka sezonu 2 kpi z sytuacji gdy artyści – nie ważne jak śpiewają – są zastępowani playbackiem, a gdy śpiewają na żywo, słuchaczom mało uszy nie więdną. A ponoć nasz klasyk mawiał: „Śpiewać każdy może”…

omawiany klip: https://youtu.be/MIPSwnHMmNE?si=lsNczKbg1p_rNiwg

Najlepszy przykład fikcyjnego teledysku, wraz z najważniejszymi jej cechami, pochodzi z filmu „Prosto w serce”.

1, „Pop. Goes my heart” [„Prosto w serce”, reż. Marc Lawrence]

Bezsprzecznie numoro uno wśród fikcyjnych teledysków. Piosenka pochodząca z filmu „Prosto w serce” w reżyserii Marca Lawrence`a została bardzo zmyślnie pomyślana jako parodia największych przebojów z lat 80. Widać to nie tylko w warstwie muzycznej, ale nawet stylistycznej. Kostiumy, scenografia, liternictwo, a także forma nagrania – wszystko to przywodzi na myśl ejtisową oprawę. Każdy z tych składników złożył się na najlepszy fikcyjny teledysk, jaki w ogóle powstał. Przy nim wymiękają nie tylko ABBA, wczesny Michael Jackson, czy Madonna, ale nawet nasz rodzimy Zenon Martyniuk…

omawiany klip: https://youtu.be/xVkU8dDSC9w?si=V_fjmMsWZIRd33Ix

To była moja lista fikcyjnych teledysków w filmach i serialach. Jakie przykłady wam przychodzą do głowy? Piszcie swoje typy w komentarzach i dodajcie do nich także linki z według was najlepszymi fikcyjnymi teledyskami. Widzimy się za tydzień z nowym rankingiem. Cześć.

PRZETASOWANIA W DC STUDIOS:

JAMES GUNN I PETER SAFRAN NIE SĄ JUŻ SZEFAMI STUDIA!

Marcin Klimczuk

Poważne zmiany w zarządzie DC Studios. Przedwczoraj świat zelektryzowała informacja o zwolnieniu Jamesa Gunna i Petera Safrana ze stanowiska zarządców DC Studios odpowiedzialnego m.in. za DCU (czyli DC Universe w konotacji do MCU, czyli Marvel Cinematic Universe od Marvel Studios). Ich miejsce ma zająć, związany dotąd z Marvelem, Jeremi Latcham (producent m.in. dwóch pierwszych „Iron Manów”, „Avengers”, a także „Strażników Galaktyki”).

Czy to oznacza restart dopiero co powstającego uniwersum Jamesa Gunna i Petera Safrana? Chociaż na razie nie zapadła jeszcze decyzja w sprawie kształtu filmowego uniwersum DC pod zarządem Latchama, nie wydaje się, by wszystko miało się zacząć od nowa (tym bardziej, że nowy szef był producentem „Strażników Galaktyki”, za których reżyserię odpowiadał właśnie James Gunn). Poza tym, chociaż Gunn nie będzie już zarządcą DC Studios, nie oznacza że zrywa z franczyzą: obecnie pracuje nad „Supermanem II: Man of Tomorrow”.

Niżej zamieszczam link z informacją o nowym zarządcy DC Studios:

https://www.filmweb.pl/news/Szefowie+DC+Studios+zwolnieni.+James+Gunn+i+Peter+Safran+ustępują+ze+stanowisk+szefów+DC-169583

Cykl na blogu „CultureZone”: „KSIĄŻKOSPEKTYWA”

Cześć wszystkim. W najnowszym odcinku cyklu „Książkospektywa”, z okazji przypadającego dziś święta niepodległości, a także poniekąd w związku z niedawnymi wydarzeniami w Krakowie, tym razem przeanalizuję historyczny cykl krakowskiego pisarza - „POWIEŚCI PIASTOWSKIE” Karola Bunscha. Zaczynamy.

KILKA SŁÓW O SERII

Choć w ostatnich latach dużo mówiło się o cyklu Elżbiety Cherezińskiej „Odrodzone królestwo”, wcześniej wyobraźnię czytelników rozpalał Karol Bunsch swoimi powieściami. Wydany w 1945 r. „Dzikowy skarb” z jednej strony był inauguracją cyklu „Powieści piastowskich”, a z drugiej - jego debiutem powieściowym. Pierwsze szkice powieści zaczęły powstawać na przełomie l. 1941-1942. Wkrótce potem ukazały się kolejne tomy opowiadające o kluczowych wydarzeniach w początkach państwa polskiego: „Ojciec i syn” (1946) i dwutomowy „Imiennik” z 1949 r., z podtytułami „Śladami pradziada” oraz „Miecz i pastorał”. W ten sposób rozpoczął pracę nad cyklem „Powieści piastowskich”, który powstawał aż do r. 1984.

Na temat swojej twórczości i samej idei pisania „Powieści piastowskich” Bunsch wypowiadał się następująco:

„Ponieważ celem mojego pisarstwa jest przyswojenie czytelnikom w sposób przystępny wiedzy o dziejach ojczystych, w przedstawieniu faktów i osób historycznych przyjąłem jako zasadę zgodność z wynikami nauki historii, oczywiście tam, gdzie zgodność taka istnieje”

Cykl o Piastach powstawał niechronologicznie i w kolejnych latach Bunsch rozbudowywał go i uzupełniał o kolejne tomy. Na początku l. 50 ukazywały się powieści „Zdobycie Kołobrzegu” (1952), „Wawelskie wzgórze” (1953) i „Psie Pole” (1953), w których szczególnie mocno zostały wyakcentowane zmagania z najeźdźcą niemieckim, np. powieść „Psie pole” zawiera ekspresyjny opis obrony Głogowa. Ugruntowały one wcześniejszą popularność i również miały bardzo wysokie nakłady. W l. 60 Bunsch przeplatał powieści o Piastach trylogią opowiadającą o życiu Aleksandra Wielkiego. Na przełomie l. 60 i 70 wydał: „Wywołańcy” (1958), „Rok tysięczny” (1961, wydane razem z opowiadaniem „Obrona Niemczy”), „Przełom” (1964), „Powrotna droga” (1971), „Przekleństwo” (1973), „Bracia” (1976) i „Bezkrólewie” (1979).

OMÓWIENIE TOMÓW

W omawianiu tomów cyklu Bunscha posłużę się kolejnością chronologii wydarzeń zamiast na chronologii wydawania.

Dwa pierwsze tomy cyklu - „Dzikowy skarb” oraz „Ojciec i syn” - są ze sobą ściśle powiązane: o ile pierwszy opowiada o dojściu Mieszka I do władzy i przyjęciu chrztu, o tyle drugi opowiada o jego konflikcie z synem, Bolesławem. Kontynuacją obu powieści jest książka zatytułowana „Rok tysięczny” opublikowana dopiero w 1961 roku i opowiadająca o zjeździe gnieźnieńskim i jego następstwach.

Kolejne cztery powiązane niejako ze sobą powieści to „Bracia”, „Bezkrólewie”, „Odnowiciel” i „Imiennik”. Pierwsza z nich opowiada o panowaniu Mieszka II Lamberta i spisku wywiązanego przeciw niemu przez jego braci; druga z nich ukazuje mało znany okres w historii Polski po obaleniu Mieszka II, kiedy to rządy obejmuje impulsywny i srogi Bolesław, określany w historii Zapomnianym, a w panowaniu wspiera go palatyn Michał Awdaniec. Z kolei „Odnowiciel” rozgrywa się za panowania Kazimierza Odnowiciela, który odbudował państwo polskie, a następnie przeniósł stolicę z Gniezna do Krakowa. Akcja dwutomowego „Imiennika” rozgrywa się po śmierci Kazimierza Odnowiciela, za panowania Bolesława Szczodrego. 

Zarówno „Przekleństwo”, „Zdobycie Kołobrzegu” jak i „Psie Pole” opowiadają o schyłkowym okresie dziejów Polski sprzed rozbicia dzielnicowego. „Przekleństwo” opowiada o synu Bolesława Szczodrego, księciu Mieszku Bolesławowicu, który współrządził ze swoim stryjem, Władysławem Hermanem, oraz o staraniach obalenia rządów Sieciecha, który panował w zastępstwie Władysława Hermana. „Zdobycie Kołobrzegu” i „Psie Pole” to dwie ścisłe ze sobą powiązane (a także, z powodu ich niewielkiej objętości, często ze sobą wydawane) powieści rozgrywające się za rządów Bolesława Krzywoustego. Pierwsza z nich opowiada o pierwszych podbojach króla, a druga: o obronie Głogowa i decydującej bitwie na Psim Polu. W 1971 roku Bunsch opublikował powieść „Powrotna droga”, której akcja rozgrywała się ponad 100 lat po obronie Głogowa i bitwie na Psim Polu, podczas najazdu Tatarów za rządów Bolesława Wstydliwego. Z kolei pisane w l. 1953-1964 powieści „Wawelskie wzgórze”, „Wywołańcy” i „Przełom” stanowią swoistą trylogię opowiadającą o panowaniu Władysława Łokietka aż do bitwy pod Płowcami.

PODSUMOWANIE

„Powieści piastowskie” są udaną próbą kontynuowania tradycji polskiej powieści historycznej, wywodzącej się od „Dziejów Polski” Józefa Ignacego Kraszewskiego. W przeciwieństwie jednak do autora „Starej Baśni”, książki Bunscha o Piastach charakteryzują się wartką akcją (posiadają model XX-wiecznej angielskiej literatury historyczno-przygodowej), a przede wszystkim o wiele prostszym, pozbawionym archaizmów, językiem. Autor w rzetelny, choć reprezentujący ówczesny sposób interpretowania wiedzy historycznej, sposób ukazuje narodziny, upadek i odrodzenie państwa polskiego, nie zapominając o walorach patriotycznych. Odtwarzające w zbeletryzowanej formie fakty historyczne, książki te podkreślają rolę silnych osobowości w rozwoju historii i podczas konfliktów historycznych.

link: https://lubimyczytac.pl/cykl/1987/powiesci-piastowskie 

Cykl na blogu „CultureZone”: „W MUZYCZNĄ PODRÓŻ W CZASIE”

Cześć wszystkim. W związku z jutrzejszym dniem, najnowszy odcinek „Muzycznej podróży w czasie” będzie miał charakter patriotyczny. Zamiast jednak omawiać żołnierskie piosenki, sięgnę po polski album muzyczny. W tym odcinku wtorkowego cyklu na tapet biorę pierwszy krążek Perfectu nagrany po polskiej transformacji: „JESTEM” z 1994 roku. Zaczynamy.

HISTORIA ALBUMU

Płyta „Jestem” była efektem reaktywacji koncertowej działalności zespołu, jednak już bez Zbigniewa Hołdysa. W 1993 r., z inicjatywy menedżera zespołu Seweryna Reszki, zespół zdecydował się na powrót na scenę muzyczną. Reszka sam przyznał, że powołanie do życia grupy było swoistą zemstą na Hołdysie za nieautoryzowane wydanie płyty Perfectu „Live April 1`1987”. Kontynuacja działalności zespołu była uzależniona od przyjęcia publiki.

Ciepła reakcja fanów oraz dobre recenzje z koncertów za granicą (Kanada, USA) oraz w Polsce zachęciły zespół do dalszej działalności koncertowej. Zespół zdecydował się na wydanie płyty. Żeby jednak nie było tak różowo, pomysłowi reaktywacji zespołu sprzeciwił się Zbigniew Hołdys, który zdecydowanie odciął się od byłych kolegów z zespołu. Napięcia między Sygitowiczem, Markowskim, Nowickim, Szkudelskim, Urnym a Hołdysem doprowadziły do otwartego konfliktu medialnego.

Nagrania odbywały się w studio nagrań Winicjusza Chrósta „SYSTEM” w Sulejówku od czerwca do września 1994 r. Praca nad materiałem była intensywna, ale realizowana w luźnej atmosferze. Trudniejsza okazała się realizacja nagrań. Produkcją początkowo zajął się Wojciech Przybylski, ale zrezygnował z dalszej współpracy, przyznając otwarcie, że nie jest zainteresowany dalszą współpracą z Perfectem. Zarejestrował na wielośladzie tylko poszczególne instrumenty. Materiał zgrywał już Rafał Paczkowski, który według Bogdana Olewicza miał inną wizję co do brzmienia płyty, chcąc ją dostosować do popularnego wtedy brit popu. Ostatecznie produkcję dokończył Włodzimierz Kowalczyk.

UTWORY PROMUJĄCE

Płyta promowały dwa single: „Całkiem inny kraj” [nr 4]/„Ołowiana kula” [nr 11] oraz „Nie daj się zabić” [nr 1]/„Gdy mówię >>jestem<<” [nr 7]/„Bujanie w obłokach” [nr 5]/„Adrenalina” [nr 8]. Oba single były wydane z przeznaczeniem dla promocji w stacjach radiowych i nie były przeznaczone do sprzedaży.

Kompozycje były podpisane zespołowo ze względu na kwestie związane z tantiemami autorskimi i chęcią bardziej sprawiedliwego podziału zysków. Wbrew informacjom zawartym w opisie albumu, wyłącznymi kompozytorami przy niektórych utworach byli: Ryszard Sygitowicz („Bujanie w obłokach”, „Siódma czytanka dla Janka”, „Nie daj się zabić”, „Oddech Rosji”), Ryszard Sygitowicz i Grzegorz Markowski („Całkiem inny kraj”, „Ołowiana kula”), Andrzej Nowicki („Adrenalina”, „Kołysanka dla nieznajomej”)

Teksty utworów w dużym stopniu stanowią opis rzeczywistości. Ich tematem są sytuacje w ówczesnej Polsce. Wytykają błędy przemian ustrojowych, nowe w ocenie autorów zjawiska (np. bezdomność, bezrobocie, morderstwa, kontakty z narkotykami wśród młodzieży, działalność mafii). Utwór „Rzeczy do zrobienia” to natomiast, jak na tamte czasy, typowy hymn dorastających nastolatków.

PREMIERA I SUKCES

Album wydano 19 września 1994 r. na płycie kompaktowej i kasecie magnetofonowej. Tytuł albumu, zaczerpnięty z piosenki „Gdy mówię JESTEM”, nawiązuje do reaktywacji grupy, która była niemałą sensacją w tamtym czasie ze względu na konflikt pomiędzy Hołdysem a zespołem. Płyta została ozdobiona okładką, stworzoną przez Edwarda Lutczyna – wykrojone serce, podane na talerzu ze sztućcami. Płyta utrzymana jest w ostrym brzmieniu, przy zachowaniu charakterystycznej melodyki Ryszarda Sygitowicza. Znalazło się na niej kilka ballad.

link: https://www.youtube.com/playlist?list=PLVoHLI_LXfjjsRqmxcQETvT11hxERsPcs

PATRICK WILSON PORUSZONY TRAGEDIĄ W KRAKOWIE.

Marcin Klimczuk.

Wobec tragedii, do której doszło w sobotę popołudniu (w wyniku której, szesnaście osób zaginęło, a sześć zostało zabitych), z rodzinami ofiar solidaryzuje się wielu osób popkultury: zarówno zagranicznej (wśród nich Brian May i Roger Taylor) jak i polskiej.

Osobny wpis zostawił także Patrick Wilson, związany z Polską poprzez swoją żonę, aktorkę Dagmarę Domińczyk. Gwiazda serii "Obecność" i "Naznaczony", a także filmów "Jack Strong", "Watchmen" i "Aquaman" zamieścił na swoim profilu na Instagramie zdjęcie ze swoimi rodzicami wykonane w czasie pobytu w Polsce, jednocześnie podkreślając że od dwóch dekad nasz kraj jest dla niego wyjątkowym miejscem.

Niżej zamieszczam link z informacją o reakcji Patricka Wilsona na tragedię w Krakowie:

https://www.filmweb.pl/news/Patrick+Wilson+o+tragedii+w+Krakowie%3A+%22Serce+mi+p%C4%99ka%22-169579

Cykl na blogu „CultureZone”: „NUTKA NOSTALGII”

Cześć wszystkim. W kolejnym odcinku „Nutki nostalgii” przeniesiemy się do lat 2000 i na tapet weźmiemy wspólny przebój Anity Lipnickiej i Johna Portera „BONES OF LOVE”. Zaczynamy.

HISTORIA UTWORU

Na początku XXI w. twórczość Johna Portera bynajmniej nie była nikomu u nas obca, gdyż muzyk od połowy lat 70 mieszka w Polsce, a w l. 80 napisał muzykę do popularnego serialu dla młodzieży „Siedem życzeń” (z tytułową piosenką zespołu Banda i Wanda). Z kolei w lutym 2002 r. nawiązał współpracę z Anitą Lipnicką (z którą był w nieformalnym związku do 2015 roku), a owocem ich współpracy była płyta zatytułowana prowokacyjnie „Nieprzyzwoite piosenki”. Album, będący zbiorem romantycznych ballad, ukazał się 20 listopada 2003 roku. Wydawcą płyty była wytwórnia POMATON EMI. Promowała go piosenka „Bones of Love”.

W momencie pracy nad piosenką, John Porter pracował wówczas nad nowym albumem swojego zespołu Porter Band zatytułowanym „Psychodelikatesy”. Do jednej z piosenek – ballady „For You” – poszukiwał kobiecego głosu i zdecydował się zaprosić do współpracy Anitę Lipnicką. Choć pochodzili z zupełnie innych światów muzycznych (Lipnicka kojarzona była z popowym Varius Manx i solową twórczością, Porter: z alternatywnym rockiem i Maanamem), w studiu natychmiast narodziła się wyjątkowa chemia. Wspólne nagranie okazało się na tyle inspirujące, że już w maju 2002 roku postanowili stworzyć pełnoprawny, autorski duet.

W grudniu 2002 roku duet wyjechał do Londynu, gdzie w kameralnych warunkach przez kolejne pół roku rejestrował materiał na płytę w studiu pod okiem realizatora Camerona Jenkinsa. Do nagrań zaangażowano brytyjskich muzyków sesyjnych (grających m.in. na mandolinie, akordeonie czy organach Hammonda), co nadało piosence surowy, a zarazem ciepły, akustyczno-folkowy klimat. Końcowe miksy i szlify utworu wykonano po powrocie do Polski, w Gdańsku, pod okiem cenionego producenta Tomka Bonarowskiego

ANALIZA

Choć w trakcie nagrywania płyty „Nieprzyzwoite piosenki” narodziła się chemia między Anitą Lipnicką, a Johnem Porterem, promująca ją piosenka opowiada o czymś zupełnie innym. Opowiada bowiem o wygasającym, namiętnym i zmęczonym uczuciu. Tekst ukazuje parę siedzącą razem, ale obok siebie – ona pije cappuccino, on czarne espresso, co symbolizuje ich odmienne charaktery i emocjonalny chłód; oboje zostają porównani do „zblakłych turystów”, których wizy dawno wygasły, oraz „zapomnianych dziennikarzy”, których czas i znaczenie minęły. W tekście pojawiają się mroczne i cyniczne obrazy (np. „Lepiej zabij mnie, zanim ja zabiję ciebie” czy pytania o to, kto zapłaci rachunek i odejdzie z dziurą w plecach), co oddaje psychiczne napięcie i toksyczność relacji, w której miłość nie tyle płonie, co „wyschła”.

PREMIERA I SUKCES

„Bones of Love” stał się wielkim przebojem w dorobku Johna Portera i Anity Lipnickiej. Utwór osiągnął pierwsze miejsce na prawie wszystkich listach przebojów. Teledysk do tej piosenki został nominowany do nagrody The Yach Video Award w trzech kategoriach: Wybór widzów, Najlepszy montaż i Teledysk roku. 74 Utwór pojawił się również na składance „All The Stories” (2006), a jego wersja na żywo ukazała się z kolei na mini-dysku „Other Stories” (2006).

link: https://youtu.be/IfmrAqV0n5Q?si=39cAxCFzc4C0Bnu2

TŁUMACZENIE

Anita Lipnicka i John Porter

„KOŚCI MIŁOŚCI”

tytuł oryg. „Bones of love”

Ona sączy cappuccino
Niczym kot pijący z miski
On pije czarne espresso
By pobudzić serce, gdy to stygnie

On myśli o koniaku
Lecz boi się, że zadrżą mu dłonie
Ona poprawia makijaż
Jej uśmiech nie zdradza niczego

Lepiej zabij mnie, zanim ja zabiję ciebie
Dobrze wyglądasz w czerni
Kto zapłaci rachunek i ruszy dalej
Ten zarobi dziurę w plecach

Dwoje wypalonych turystów
Ich wizy dawno straciły ważność
Dwoje zapomnianych dziennikarzy
Których nagłówki odeszły w przeszłość

Co on ma w kieszeni?
To nie są chińskie banknoty
Co ona ma w torebce?
To wcale nie sztabka złota

Lepiej zabij mnie, zanim ja zabiję ciebie
Dobrze wyglądasz w czerni
Kto zapłaci rachunek i ruszy dalej
Ten zarobi dziurę w plecach

Dwoje opalonych kochanków
Miłość nie umarła, tylko wyschła
Znikają w blasku słońca,
Tak jak kości miłości przemijają.

 
TEASER NOWEGO SPIN OFFU "STRANGER THINGS"

JUŻ W SIECI!

Marcin Klimczuk.

Dziś, z okazji Dnia Stranger Things (obchodzonego przez fanów serialu w rocznicę zaginięcia Willa Byersa), w sieci pojawił się teaser kolejnego (i, zarazem, pierwszego aktorskiego) spin offu kultowego serialu braci Duffer. Akcja "Stranger Things: Inne światy" będzie się rozgrywać w latach 50 w Newadzie i ma przybliżyć historię tajemniczego kamienia znalezionego ongiś przez Victora Creeda aka Vecnę.

Niżej zamieszczam link z informacją o nowym spin offie "Stranger Things". Czekacie?:

https://www.filmweb.pl/news/Netflix+zapowiedzia%C5%82+aktorski+spin-off+%22Stranger+Things%22.+Akcja+przeniesie+nas+do+lat+50.-169550