Cykl na blogu „CultureZone”: „KSIĄŻKOSPEKTYWA”

Cześć wszystkim. W najnowszym odcinku cyklu „Książkospektywa”, z okazji przypadającego dziś święta niepodległości, a także poniekąd w związku z niedawnymi wydarzeniami w Krakowie, tym razem przeanalizuję historyczny cykl krakowskiego pisarza - „POWIEŚCI PIASTOWSKIE” Karola Bunscha. Zaczynamy.

KILKA SŁÓW O SERII

Choć w ostatnich latach dużo mówiło się o cyklu Elżbiety Cherezińskiej „Odrodzone królestwo”, wcześniej wyobraźnię czytelników rozpalał Karol Bunsch swoimi powieściami. Wydany w 1945 r. „Dzikowy skarb” z jednej strony był inauguracją cyklu „Powieści piastowskich”, a z drugiej - jego debiutem powieściowym. Pierwsze szkice powieści zaczęły powstawać na przełomie l. 1941-1942. Wkrótce potem ukazały się kolejne tomy opowiadające o kluczowych wydarzeniach w początkach państwa polskiego: „Ojciec i syn” (1946) i dwutomowy „Imiennik” z 1949 r., z podtytułami „Śladami pradziada” oraz „Miecz i pastorał”. W ten sposób rozpoczął pracę nad cyklem „Powieści piastowskich”, który powstawał aż do r. 1984.

Na temat swojej twórczości i samej idei pisania „Powieści piastowskich” Bunsch wypowiadał się następująco:

„Ponieważ celem mojego pisarstwa jest przyswojenie czytelnikom w sposób przystępny wiedzy o dziejach ojczystych, w przedstawieniu faktów i osób historycznych przyjąłem jako zasadę zgodność z wynikami nauki historii, oczywiście tam, gdzie zgodność taka istnieje”

Cykl o Piastach powstawał niechronologicznie i w kolejnych latach Bunsch rozbudowywał go i uzupełniał o kolejne tomy. Na początku l. 50 ukazywały się powieści „Zdobycie Kołobrzegu” (1952), „Wawelskie wzgórze” (1953) i „Psie Pole” (1953), w których szczególnie mocno zostały wyakcentowane zmagania z najeźdźcą niemieckim, np. powieść „Psie pole” zawiera ekspresyjny opis obrony Głogowa. Ugruntowały one wcześniejszą popularność i również miały bardzo wysokie nakłady. W l. 60 Bunsch przeplatał powieści o Piastach trylogią opowiadającą o życiu Aleksandra Wielkiego. Na przełomie l. 60 i 70 wydał: „Wywołańcy” (1958), „Rok tysięczny” (1961, wydane razem z opowiadaniem „Obrona Niemczy”), „Przełom” (1964), „Powrotna droga” (1971), „Przekleństwo” (1973), „Bracia” (1976) i „Bezkrólewie” (1979).

OMÓWIENIE TOMÓW

W omawianiu tomów cyklu Bunscha posłużę się kolejnością chronologii wydarzeń zamiast na chronologii wydawania.

Dwa pierwsze tomy cyklu - „Dzikowy skarb” oraz „Ojciec i syn” - są ze sobą ściśle powiązane: o ile pierwszy opowiada o dojściu Mieszka I do władzy i przyjęciu chrztu, o tyle drugi opowiada o jego konflikcie z synem, Bolesławem. Kontynuacją obu powieści jest książka zatytułowana „Rok tysięczny” opublikowana dopiero w 1961 roku i opowiadająca o zjeździe gnieźnieńskim i jego następstwach.

Kolejne cztery powiązane niejako ze sobą powieści to „Bracia”, „Bezkrólewie”, „Odnowiciel” i „Imiennik”. Pierwsza z nich opowiada o panowaniu Mieszka II Lamberta i spisku wywiązanego przeciw niemu przez jego braci; druga z nich ukazuje mało znany okres w historii Polski po obaleniu Mieszka II, kiedy to rządy obejmuje impulsywny i srogi Bolesław, określany w historii Zapomnianym, a w panowaniu wspiera go palatyn Michał Awdaniec. Z kolei „Odnowiciel” rozgrywa się za panowania Kazimierza Odnowiciela, który odbudował państwo polskie, a następnie przeniósł stolicę z Gniezna do Krakowa. Akcja dwutomowego „Imiennika” rozgrywa się po śmierci Kazimierza Odnowiciela, za panowania Bolesława Szczodrego. 

Zarówno „Przekleństwo”, „Zdobycie Kołobrzegu” jak i „Psie Pole” opowiadają o schyłkowym okresie dziejów Polski sprzed rozbicia dzielnicowego. „Przekleństwo” opowiada o synu Bolesława Szczodrego, księciu Mieszku Bolesławowicu, który współrządził ze swoim stryjem, Władysławem Hermanem, oraz o staraniach obalenia rządów Sieciecha, który panował w zastępstwie Władysława Hermana. „Zdobycie Kołobrzegu” i „Psie Pole” to dwie ścisłe ze sobą powiązane (a także, z powodu ich niewielkiej objętości, często ze sobą wydawane) powieści rozgrywające się za rządów Bolesława Krzywoustego. Pierwsza z nich opowiada o pierwszych podbojach króla, a druga: o obronie Głogowa i decydującej bitwie na Psim Polu. W 1971 roku Bunsch opublikował powieść „Powrotna droga”, której akcja rozgrywała się ponad 100 lat po obronie Głogowa i bitwie na Psim Polu, podczas najazdu Tatarów za rządów Bolesława Wstydliwego. Z kolei pisane w l. 1953-1964 powieści „Wawelskie wzgórze”, „Wywołańcy” i „Przełom” stanowią swoistą trylogię opowiadającą o panowaniu Władysława Łokietka aż do bitwy pod Płowcami.

PODSUMOWANIE

„Powieści piastowskie” są udaną próbą kontynuowania tradycji polskiej powieści historycznej, wywodzącej się od „Dziejów Polski” Józefa Ignacego Kraszewskiego. W przeciwieństwie jednak do autora „Starej Baśni”, książki Bunscha o Piastach charakteryzują się wartką akcją (posiadają model XX-wiecznej angielskiej literatury historyczno-przygodowej), a przede wszystkim o wiele prostszym, pozbawionym archaizmów, językiem. Autor w rzetelny, choć reprezentujący ówczesny sposób interpretowania wiedzy historycznej, sposób ukazuje narodziny, upadek i odrodzenie państwa polskiego, nie zapominając o walorach patriotycznych. Odtwarzające w zbeletryzowanej formie fakty historyczne, książki te podkreślają rolę silnych osobowości w rozwoju historii i podczas konfliktów historycznych.

link: https://lubimyczytac.pl/autor/4965/karol-bunsch

Cykl na blogu „CultureZone”: „W MUZYCZNĄ PODRÓŻ W CZASIE”

Cześć wszystkim. W związku z jutrzejszym dniem, najnowszy odcinek „Muzycznej podróży w czasie” będzie miał charakter patriotyczny. Zamiast jednak omawiać żołnierskie piosenki, sięgnę po polski album muzyczny. W tym odcinku wtorkowego cyklu na tapet biorę pierwszy krążek Perfectu nagrany po polskiej transformacji: „JESTEM” z 1994 roku. Zaczynamy.

HISTORIA ALBUMU

Płyta „Jestem” była efektem reaktywacji koncertowej działalności zespołu, jednak już bez Zbigniewa Hołdysa. W 1993 r., z inicjatywy menedżera zespołu Seweryna Reszki, zespół zdecydował się na powrót na scenę muzyczną. Reszka sam przyznał, że powołanie do życia grupy było swoistą zemstą na Hołdysie za nieautoryzowane wydanie płyty Perfectu „Live April 1`1987”. Kontynuacja działalności zespołu była uzależniona od przyjęcia publiki.

Ciepła reakcja fanów oraz dobre recenzje z koncertów za granicą (Kanada, USA) oraz w Polsce zachęciły zespół do dalszej działalności koncertowej. Zespół zdecydował się na wydanie płyty. Żeby jednak nie było tak różowo, pomysłowi reaktywacji zespołu sprzeciwił się Zbigniew Hołdys, który zdecydowanie odciął się od byłych kolegów z zespołu. Napięcia między Sygitowiczem, Markowskim, Nowickim, Szkudelskim, Urnym a Hołdysem doprowadziły do otwartego konfliktu medialnego.

Nagrania odbywały się w studio nagrań Winicjusza Chrósta „SYSTEM” w Sulejówku od czerwca do września 1994 r. Praca nad materiałem była intensywna, ale realizowana w luźnej atmosferze. Trudniejsza okazała się realizacja nagrań. Produkcją początkowo zajął się Wojciech Przybylski, ale zrezygnował z dalszej współpracy, przyznając otwarcie, że nie jest zainteresowany dalszą współpracą z Perfectem. Zarejestrował na wielośladzie tylko poszczególne instrumenty. Materiał zgrywał już Rafał Paczkowski, który według Bogdana Olewicza miał inną wizję co do brzmienia płyty, chcąc ją dostosować do popularnego wtedy brit popu. Ostatecznie produkcję dokończył Włodzimierz Kowalczyk.

UTWORY PROMUJĄCE

Płyta promowały dwa single: „Całkiem inny kraj” [nr 4]/„Ołowiana kula” [nr 11] oraz „Nie daj się zabić” [nr 1]/„Gdy mówię >>jestem<<” [nr 7]/„Bujanie w obłokach” [nr 5]/„Adrenalina” [nr 8]. Oba single były wydane z przeznaczeniem dla promocji w stacjach radiowych i nie były przeznaczone do sprzedaży.

Kompozycje były podpisane zespołowo ze względu na kwestie związane z tantiemami autorskimi i chęcią bardziej sprawiedliwego podziału zysków. Wbrew informacjom zawartym w opisie albumu, wyłącznymi kompozytorami przy niektórych utworach byli: Ryszard Sygitowicz („Bujanie w obłokach”, „Siódma czytanka dla Janka”, „Nie daj się zabić”, „Oddech Rosji”), Ryszard Sygitowicz i Grzegorz Markowski („Całkiem inny kraj”, „Ołowiana kula”), Andrzej Nowicki („Adrenalina”, „Kołysanka dla nieznajomej”)

Teksty utworów w dużym stopniu stanowią opis rzeczywistości. Ich tematem są sytuacje w ówczesnej Polsce. Wytykają błędy przemian ustrojowych, nowe w ocenie autorów zjawiska (np. bezdomność, bezrobocie, morderstwa, kontakty z narkotykami wśród młodzieży, działalność mafii). Utwór „Rzeczy do zrobienia” to natomiast, jak na tamte czasy, typowy hymn dorastających nastolatków.

PREMIERA I SUKCES

Album wydano 19 września 1994 r. na płycie kompaktowej i kasecie magnetofonowej. Tytuł albumu, zaczerpnięty z piosenki „Gdy mówię JESTEM”, nawiązuje do reaktywacji grupy, która była niemałą sensacją w tamtym czasie ze względu na konflikt pomiędzy Hołdysem a zespołem. Płyta została ozdobiona okładką, stworzoną przez Edwarda Lutczyna – wykrojone serce, podane na talerzu ze sztućcami. Płyta utrzymana jest w ostrym brzmieniu, przy zachowaniu charakterystycznej melodyki Ryszarda Sygitowicza. Znalazło się na niej kilka ballad.

link: https://www.youtube.com/playlist?list=PLVoHLI_LXfjjsRqmxcQETvT11hxERsPcs

PATRICK WILSON PORUSZONY TRAGEDIĄ W KRAKOWIE.

Marcin Klimczuk.

Wobec tragedii, do której doszło w sobotę popołudniu (w wyniku której, szesnaście osób zaginęło, a sześć zostało zabitych), z rodzinami ofiar solidaryzuje się wielu osób popkultury: zarówno zagranicznej (wśród nich Brian May i Roger Taylor) jak i polskiej.

Osobny wpis zostawił także Patrick Wilson, związany z Polską poprzez swoją żonę, aktorkę Dagmarę Domińczyk. Gwiazda serii "Obecność" i "Naznaczony", a także filmów "Jack Strong", "Watchmen" i "Aquaman" zamieścił na swoim profilu na Instagramie zdjęcie ze swoimi rodzicami wykonane w czasie pobytu w Polsce, jednocześnie podkreślając że od dwóch dekad nasz kraj jest dla niego wyjątkowym miejscem.

Niżej zamieszczam link z informacją o reakcji Patricka Wilsona na tragedię w Krakowie:

https://www.filmweb.pl/news/Patrick+Wilson+o+tragedii+w+Krakowie%3A+%22Serce+mi+p%C4%99ka%22-169579

Cykl na blogu „CultureZone”: „NUTKA NOSTALGII”

Cześć wszystkim. W kolejnym odcinku „Nutki nostalgii” przeniesiemy się do lat 2000 i na tapet weźmiemy wspólny przebój Anity Lipnickiej i Johna Portera „BONES OF LOVE”. Zaczynamy.

HISTORIA UTWORU

Na początku XXI w. twórczość Johna Portera bynajmniej nie była nikomu u nas obca, gdyż muzyk od połowy lat 70 mieszka w Polsce, a w l. 80 napisał muzykę do popularnego serialu dla młodzieży „Siedem życzeń” (z tytułową piosenką zespołu Banda i Wanda). Z kolei w lutym 2002 r. nawiązał współpracę z Anitą Lipnicką (z którą był w nieformalnym związku do 2015 roku), a owocem ich współpracy była płyta zatytułowana prowokacyjnie „Nieprzyzwoite piosenki”. Album, będący zbiorem romantycznych ballad, ukazał się 20 listopada 2003 roku. Wydawcą płyty była wytwórnia POMATON EMI. Promowała go piosenka „Bones of Love”.

W momencie pracy nad piosenką, John Porter pracował wówczas nad nowym albumem swojego zespołu Porter Band zatytułowanym „Psychodelikatesy”. Do jednej z piosenek – ballady „For You” – poszukiwał kobiecego głosu i zdecydował się zaprosić do współpracy Anitę Lipnicką. Choć pochodzili z zupełnie innych światów muzycznych (Lipnicka kojarzona była z popowym Varius Manx i solową twórczością, Porter: z alternatywnym rockiem i Maanamem), w studiu natychmiast narodziła się wyjątkowa chemia. Wspólne nagranie okazało się na tyle inspirujące, że już w maju 2002 roku postanowili stworzyć pełnoprawny, autorski duet.

W grudniu 2002 roku duet wyjechał do Londynu, gdzie w kameralnych warunkach przez kolejne pół roku rejestrował materiał na płytę w studiu pod okiem realizatora Camerona Jenkinsa. Do nagrań zaangażowano brytyjskich muzyków sesyjnych (grających m.in. na mandolinie, akordeonie czy organach Hammonda), co nadało piosence surowy, a zarazem ciepły, akustyczno-folkowy klimat. Końcowe miksy i szlify utworu wykonano po powrocie do Polski, w Gdańsku, pod okiem cenionego producenta Tomka Bonarowskiego

ANALIZA

Choć w trakcie nagrywania płyty „Nieprzyzwoite piosenki” narodziła się chemia między Anitą Lipnicką, a Johnem Porterem, promująca ją piosenka opowiada o czymś zupełnie innym. Opowiada bowiem o wygasającym, namiętnym i zmęczonym uczuciu. Tekst ukazuje parę siedzącą razem, ale obok siebie – ona pije cappuccino, on czarne espresso, co symbolizuje ich odmienne charaktery i emocjonalny chłód; oboje zostają porównani do „zblakłych turystów”, których wizy dawno wygasły, oraz „zapomnianych dziennikarzy”, których czas i znaczenie minęły. W tekście pojawiają się mroczne i cyniczne obrazy (np. „Lepiej zabij mnie, zanim ja zabiję ciebie” czy pytania o to, kto zapłaci rachunek i odejdzie z dziurą w plecach), co oddaje psychiczne napięcie i toksyczność relacji, w której miłość nie tyle płonie, co „wyschła”.

PREMIERA I SUKCES

„Bones of Love” stał się wielkim przebojem w dorobku Johna Portera i Anity Lipnickiej. Utwór osiągnął pierwsze miejsce na prawie wszystkich listach przebojów. Teledysk do tej piosenki został nominowany do nagrody The Yach Video Award w trzech kategoriach: Wybór widzów, Najlepszy montaż i Teledysk roku. 74 Utwór pojawił się również na składance „All The Stories” (2006), a jego wersja na żywo ukazała się z kolei na mini-dysku „Other Stories” (2006).

link: https://youtu.be/IfmrAqV0n5Q?si=39cAxCFzc4C0Bnu2

TŁUMACZENIE

Anita Lipnicka i John Porter

„KOŚCI MIŁOŚCI”

tytuł oryg. „Bones of love”

Ona sączy cappuccino
Niczym kot pijący z miski
On pije czarne espresso
By pobudzić serce, gdy to stygnie

On myśli o koniaku
Lecz boi się, że zadrżą mu dłonie
Ona poprawia makijaż
Jej uśmiech nie zdradza niczego

Lepiej zabij mnie, zanim ja zabiję ciebie
Dobrze wyglądasz w czerni
Kto zapłaci rachunek i ruszy dalej
Ten zarobi dziurę w plecach

Dwoje wypalonych turystów
Ich wizy dawno straciły ważność
Dwoje zapomnianych dziennikarzy
Których nagłówki odeszły w przeszłość

Co on ma w kieszeni?
To nie są chińskie banknoty
Co ona ma w torebce?
To wcale nie sztabka złota

Lepiej zabij mnie, zanim ja zabiję ciebie
Dobrze wyglądasz w czerni
Kto zapłaci rachunek i ruszy dalej
Ten zarobi dziurę w plecach

Dwoje opalonych kochanków
Miłość nie umarła, tylko wyschła
Znikają w blasku słońca,
Tak jak kości miłości przemijają.

 
TEASER NOWEGO SPIN OFFU "STRANGER THINGS"

JUŻ W SIECI!

Marcin Klimczuk.

Dziś, z okazji Dnia Stranger Things (obchodzonego przez fanów serialu w rocznicę zaginięcia Willa Byersa), w sieci pojawił się teaser kolejnego (i, zarazem, pierwszego aktorskiego) spin offu kultowego serialu braci Duffer. Akcja "Stranger Things: Inne światy" będzie się rozgrywać w latach 50 w Newadzie i ma przybliżyć historię tajemniczego kamienia znalezionego ongiś przez Victora Creeda aka Vecnę.

Niżej zamieszczam link z informacją o nowym spin offie "Stranger Things". Czekacie?:

https://www.filmweb.pl/news/Netflix+zapowiedzia%C5%82+aktorski+spin-off+%22Stranger+Things%22.+Akcja+przeniesie+nas+do+lat+50.-169550

Cykl na blogu „CultureZone”: „UBÓSTWIANA ÓSEMKA”

Cześć wszystkim. Każdy zna doskonale najbardziej udane adaptacje filmowe znanych książek (inną kwestią jest to, która adaptacja powieści jest najlepsza). Ciekawym przypadkiem są natomiast NOWELIZACJE ZNANYCH FILMÓW, a więc sytuacje, kiedy to na podstawie filmu powstaje jakaś powieść. Przygotowałem dla was osiem takich przykładów. Zaczynamy.

8, „Obcy” Alana Deana Fostera

Gdy myślimy o powieściach nowelizujących znane filmy, twórczość Alana Deana Fostera przychodzi nam jako pierwsza do głowy. Foster przerobił na powieści fabuły trzech pierwszych części serii o Obcym (w trakcie nowelizowania skryptu „Obcego 3” zamierzał oszczędzić Newt i Hicksa uśmierconych w filmie, ale producenci nie dali mu zgody, przez co Foster nigdy nie przerobił na książkę scenariusza „Obcego: Przebudzenie”). Pomimo wspomnianych perturbacji, autor wrócił jednak do przerabiania filmowego uniwersum na książkowy, nowelizując scenariusz „Obcego: Przymierze”. Czekamy na więcej.

Po co w ogóle powstają nowelizacje znanych filmów? Powodów takiego stanu rzeczy jest wiele i wszystkie pasują do książkowego „Hooka” napisanego przez Terry`ego Brooksa.

7, „Hook” Terry`ego Brooksa

Z jednej strony Terry Brooks przerobił skrypt filmu Spielberga w celach marketingowych (szczególnie gdy premiera książki zbiega się z premierą filmu). Jednak nie był to jedyny powód. Nim modny stał się streaming, a produkcje wydawano na VHD i DVD długi czas po premierze kinowej, najbardziej znane filmy nowelizowano by fani mogli zapoznać się z historiami niemal z marszu i po wielekroć. Dodatkowo książkowy „Hook” poszerzał worldbulding i wykorzystywał usunięte sceny by pogłębić warstwę psychologiczną (co w przypadku głównego bohatera było kluczowe). A wciąga niczym film.

Jeden z najbardziej znanych przykładów nowelizacji popularnego filmu, to powieściowa wersja „Stowarzyszenia umarłych poetów” pióra Nancy H. Kleinbaum.

6, „Stowarzyszenie umarłych poetów” Nancy H. Kleinbaum

Powieść Nancy H. Kleinbaum powstała na fali popularności słynnego filmu Petera Weira z koncertową rolą Robina Williamsa (grany przez niego profesor John Keating to najlepszy nauczyciel w popkulturze ever). Powieściowa wersja „Stowarzyszenia umarłych poetów” napisano i wydano, by przenieść tę historię na formę czytaną i udostępnić ją szerszemu gronu odbiorców (szczególnie młodzieży). W tym celu autorka wiernie oddała filmowe dialogi, a w szczególności klimat oraz realia elitarnej Akademii Weltona, za której murami tak wiernie przestrzegano tradycję i dyscyplinę.

Ciekawym zjawiskiem jest sytuacja, kiedy za nowelizację scenariusza filmowego bierze się nie jakiś zawodowy pisarz, jak choćby Terry Brooks, ale reżyser filmu. Np. Quentin Tarantino.

5, „Pewnego razu w Hollywood” Quentina Tarantino

Rzadko się zdarza, by reżyser osobiście napisał adaptację swojego dzieła (zdecydowanie częściej dochodzi do sytuacji z miejsca 6. w rankingu). Jeszcze rzadziej można to zobaczyć we współczesnych czasach, zwłaszcza z kimś takim jak Quentin Tarantino. „Pewnego razu w Hollywood” jest rozwinięciem filmu, oferuje nowe szczegóły dotyczące wydarzeń przed i po (nieudanym) ataku Bandy Mansona, w tym dokładniejszy wgląd w Sharon Tate i zmieniającą się branżę filmową. Inny przykład nowelizacji filmu autorstwa samego reżysera, to np. „Labirynt Fauna” i „Kształt wody” Guillermo del Toro.

Tuż przed podium uplasowała się nowelizacja będąca konsekwencją popularności serii filmowej. Dobrym przykładem powieści o Indiana Jonesie.

4, „Indiana Jones i ostatnia krucjata” Roba MacGregora

Pamiętam jak sam na fali popularności trylogii Spielberga, zaczytywałem się w książkowych przygodach Indy`ego. George Lucas to prawdziwy spec od marketingu (inny przykład jeszcze się pojawi w tym rankingu). Kiedy trzy pierwsze części przygód Indiany Jonesa odniosły ogromny sukces, a widzowie zaczęli domagać się kolejnych historii o nieustraszonym archeologu, zlecił pisarzowi Robowi MacGregorowi, świeżo po sukcesie nowelizowanej wersji „Ostatniej krucjaty”, napisanie kilku powieści poszerzających znane uniwersum, przyczyniając się do jednego z popkulturowych fenomenów.

Jeszcze lepiej, kiedy za przerabianie scenariusza na książkę bierze się autor materiału źródłowego. Szczególnie gdy nowelizuje się film sam będący adaptacją jego książki.

3, „2001: Odyseja kosmiczna” Arthura C. Clarke`a

Ktoś w tym momencie powie: przecież arcydzieło Stanleya Kubricka powstało w oparciu o opowiadanie Arthura C. Clarke`a „Posterunek”. I jest to prawda, powszechnie znana jest historia jak to Kubrick zaproponował Clarke`owi nakręcenie „przysłowiowo dobrego filmu science fiction”. Tyle że podczas pisania scenariusza Clarke poszerzał fabułę opowiadania o sceny, których nie było w adaptowanym opowiadaniu. Wyglądało to tak, że za dnia pisał skrypt, a wieczorem przerabiał opowiadanie na powieść. W ten sposób kinomanii dostali arcydzieło filmowego SF, a czytelnicy: arcydzieło literackiego SF.

Srebro dla nowelizacji powstałej w oparciu o nigdy niezrealizowaną wersję scenariusza. Na drugim miejscu: powieściowa wersja „Otchłani” Jamesa Camerona.

2, „The Abyss” Orsona Scotta Carda

Powszechnie książkowe „Abyss” uchodzi za jedną z najlepszych nowelizacji scenariusza filmowego. Trzeba oddać Cameronowi, że miał nosa powierzając to zadanie uznanemu autorowi science fiction. Orson Scott Card, autor cyklu o Enderze, miał do dyspozycji nigdy niezrealizowany scenariusz filmowy, w którym np. dość negatywnie – nawet jak na Camerona – ukazano postaci kobiece. Warto dodać, że po realizacji reżyser dokonał kilku drastycznych cięć montażowych ubogacając film o kilka smaczków. Tak więc książkową „Otchłań” można śmiało postawić obok wybitnej wersji reżyserskiej.

Powieściowe wersje filmów, podobnie jak gry, mają za zadanie poszerzać worldbulding, np. osadzając ich akcję w filmowym uniwersum i tworząc tam własne historie.

1, „Gwiezdne Wojny. Trylogia Akademii Jedi” Kevina J. Andersona

Filmy z serii „Gwiezdne Wojny” były nowelizowane przez wielu autorów (wspomniany już Terry Brooks nowelizujący „Mroczne Widmo”). Za najbardziej popularne należy uznać powieści Kevina J. Andersona i to pomimo, że autor ten ma w dorobku również m.in. znienawidzone przez fanów „Diuny” książki „okołodiunowe”. To, co nie udało się z uniwersum Franka Herberta, w przypadku uniwersum Star Wars (zwłaszcza w „Trylogii Akademii Jedi”) udało się bez zarzutu, a omawiana serii bez problemu posłużyłaby za materiał trylogii sequeli, nim prawa do franczyzy trafiły w ręce Disneya…

To była mój ranking najlepszych nowelizacji popularnych filmów. Jakie przykłady wam przychodzą do głowy? Piszcie swoje typy w komentarzach, a my widzimy się za tydzień z nowym rankingiem. Cześć.

Cykl na blogu „CultureZone”: „W MUZYCZNĄ PODRÓŻ W CZASIE”

Cześć wszystkim. Tym razem przeniesiemy się do lat 2000, by zapoznać się z historią płyty zespołu Korn „UNTOUCHABLES” z 2002 r. Przygotujcie się na mocne uderzenie. Zaczynamy.

HISTORIA ALBUMU

Płyta „Untouchables” grupy Korn powstawała w napiętej atmosferze między członkami zespołu. Aby je zmniejszyć, tworzenie kontynuowano w Scottsdale w Arizonie, mając nadzieję że nowe otoczenie zainspiruje ich do pisania piosenek. Po zakończeniu pisania albumu wrócili do Los Angeles w Kalifornii, aby rozpocząć nagrywanie. Wrogość w zespole jednak wciąż trwała. Podczas trasy członkowie grupy zaczęli rozważać zwolnienie basisty Reginalda „Fieldy” Arvizu z powodu jego problemu z narkotykami, ale ostatecznie zrezygnowali z tego pomysłu.

Album Untouchables został nagrany w Conway Studios w Hollywood w Kalifornii oraz The Village w Los Angeles w Kalifornii. Album został wyprodukowany przez Michaela Beinhorna , a nagrany przez Franka Filipettiego . Na albumie wystąpił ten sam skład, co na czterech poprzednich albumach studyjnych. Jest to pierwszy album nagrany w cyfrowym dźwięku 96 kHz. Miks wykonał Andy Wallace , a mastering wykonał Howie Weinberg. Album ponownie wydano 12 listopada 2002 r. jako ostatnią próbę podniesienia sprzedaży albumu, która spadła wkrótce po pierwszym tygodniu obecności albumu na liście Billboard 200.

Zespół ujawnił, że całkowite koszty nagrania „Untouchables” oszacowano na 3 000 000 dolarów, co wynikało z wydatków na nagranie/utrzymanie i utrzymania 15-osobowej ekipy przez prawie dwa lata potrzebne na ukończenie albumu. W całkowity koszt wliczono wynajem pięciu domów po 10 000 dolarów za sztukę na cztery miesiące, kiedy przeprowadzili się do Phoenix. Kiedy przyjechali do Los Angeles, wynajęli pięć domów po 10 000 dolarów za sztukę na kolejne cztery miesiące; i dom wynajmowany za 8 000 dolarów tygodniowo, kiedy wyjechali do Kanady.

UTWORY PROMUJĄCE

Album był promowany w 2002 roku przez trzy piosenki wydawane od czerwca do listopada. Jako pierwszy ujrzał światło dziennie utwór „Here to Stay” [nr 1], który w Nowej Zelandii i Australii otrzymał Złotą Płytę, a w Wielkiej Brytanii: Srebrną Płytę. Po dość dużym sukcesie piosenki, 15 lipca wydano kolejny utwór promujący: „Thoughtless” [nr 6], który z kolei zebrał mieszane opinie. Z kolei 11 listopada wydany został trzeci i ostatni utwór promujący pt. „Alone I Break” [nr 9] – najbardziej osobisty utwór zespołu, poruszający tematy depresji oraz myśli samobójczych, z którymi swego czasu zmagał się wokalista, Jonathan Davis.

PREMIERA I SUKCES

W pierwszym tygodniu sprzedaży album „Untouchables” sprzedał się w ponad 495 000 egzemplarzy. Album zadebiutował na 2. miejscu listy Billboard. Davis obwinił piractwo internetowe za spadek sprzedaży w porównaniu z poprzednimi albumami, ponieważ album wyciekł na strony internetowe do udostępniania plików z inną kolejnością utworów i tytułami ponad dwa miesiące przed oficjalną premierą.

Według agregatora recenzji Metacritic, „Untouchables” otrzymało ogólnie pozytywne recenzje w oparciu o średnią ważoną ocen 80 na 100 na podstawie 11 ocen krytyków. Pozostawał ich najbardziej uznanym albumem przez 17 lat, aż do wydania albumu „The Nothing” z 2019 r., którego ocena wynosi obecnie 83/100. W retrospektywnej recenzji z 2021 r. Metal Hammer uznał „Untouchables” za najlepszy album Korn.

link: https://www.youtube.com/playlist?list=PL-lB-V8n3lfUFX-1-FFWsWpiXyWEmjYw